Aschaffenburg-Würzburg 5e etappe Würzburg

15 juni 2017

Niks geen gedoe over een lunchpakket meenemen vanmorgen in het Oliveinn hotel.

Vanwege de warmte zijn we al rond 7.40 uur vertrokken.

Weer geklooi met mijn Navi: hij vindt het niet leuk dat de route wordt ingeladen en dat ie daarna wordt uitgezet.  Apparaat aan, route inladen: dat werkt. Titus was al lang niet meer te bekennen. Op lastige punten wacht hij overigens altijd. Het duurde lang voordat Ik op gang kwam. Liep steeds tegen het tempo te vechten. Na ca 50 km dacht ik aan mijn doping.

Ja, ja sinds maart jl gebruik ik medicijnen: elke morgen een pilletje om de schildklier wat harder te laten werken: thyroxine. Ik heb er werkelijk baat bij. Tja of het vandaag nog werkte? Ik geloof er niks van. De vermoeidheid van de laatste fietsdagen, de brandende zon met temperaturen boven de 33 gr.  Mijn leeftijd en wat al nog meer zij….

Tijdens een van de pauzes kwam een Einheimische bij ons staan. Hij vertelde honderduit over Rotterdam en Antwerpen. De schoonheid van het landschap vond hij maar betrekkelijk. In Frankfurt daar was het pas mooi. De ondeugd spatte uit zijn 80 jarige pretoogjes.

Tussen km 80 en 95 zag ik de wereld echt voor een  doedelzak aan. Titus bood me een zouttablet aan. Ja warempel ik begon weer te herstellen. Gelukkig want in de laatste 25 km zat nog behoorlijk klimwerk. In mijn eigen ouwe mannen tempo trapte ik de laatste hoogtemeters aardig weg.

Tegen 16.00 uur stonden we voor het hotel. Een soort jeugdherberg.

De kamer is echt niks. Wat wil je ook in zo’n stad voor € 45. Maar het personeel is vriendelijk en het bed schoon.

Wat hebben Titus en ik een mooie tocht gefietst. Het is met verslagjes en met foto’s gewoon niet te vertellen. Je moet het echt zelf ervaren door de route te fietsen, of een gedeelte daarvan. Vandaag was het ‘zondag’ in Duitsland. Duizenden mensen op de fiets, mountainbike of E-bike.

Gewoon zelf doen.

Met Titus is het heerlijk fietsen. Op de fiets rijdt ieder voor zich en tijdens de pauzes zijn we soms serieus, maar meestal slaan we de grootste onzin uit. We hebben steeds een eigen kamer gehad. Dat is ons zeer goed bevallen. Je kunt je na de rit lekker privé terugtrekken en je zit niet 24 uur per dag op elkaars lip.

Titus bedankt voor de leuke tocht. Ik hoop dat er nog meer volgen, al hoewel ik heel goed voel dat de leeftijd begint te tellen. Maatje het was me een genoegen.

Idstein-Aschaffenburg 4e etappe Würzburg

14 juni 2017

Vannacht sliepen we in een appartement dat ca 1 km verder lag dan het hotel. Het ontbijt was wel in het hotel. Hoe moeilijk kun je het maken. Voor de eerste keer moesten we de lunchpakketbroodjes betalen.

Voordat alles weer aan de fiets hing was het toch weer half negen. Ik had gisterenavond op mijn Navi de kaarten gewisseld. Vind de DBNL OpenStreetFietsMap het prettigst. Natuurlijk stond door de update de Garmin anders ingesteld. Duurde een kwartier voordat het naar mijn zin was. De instellingen heb ik al fietsend goed gezet.

De eerste 25 km waren pittig: met een nog slapend lijf meteen bergop. Het viel me alleszins mee. Natuurlijk in mijn eigen tempo. Titus wachtte boven steeds op me en vroeg telkens hoe het ging. Ik had niks te mopperen.

We fietsten nog in de heuvels toen we kilometers ver plotseling de Skyline van Frankfurt zagen. We waren ervan overtuigd dat de toenmalige architecten en stedenbouwkundigen deze Skyline speciaal voor de twee Nederlandse fietser hadden bedacht.

En dan plotseling sta je aan de Main. Prachtige fietspaden bijna parallel aan de rivier. Wat een mooie route.

In Klein-Auheim zijn we even een kerk ingegaan en bij Maria,de moeder Gods, wat kaarsjes laten branden, terwijl we even stilstonden bij de mooie en minder mooie dingen van het leven.

En dan kom je in Frankfurt. De Skyline die we een uur eerder heel ver weg zagen, konden we nu bijna aanraken. Leuke terrasjes, blije mensen, mooi weer; wie doet je wat.

We hadden al enkele keren twee stelletjes bepakt en gezakt voorbij zien fietsen. Toch maar een praatje maken. Bleken Nederlanders te zijn. Een stel fietste naar Praag, het andere naar Italië. Beide stelletjes kenden elkaar niet en maakten voor de eerste keer een grote fietsreis. Het enthousiasme droop eraf.

We lagen goed op koers en besloten nog een extra stop te maken. Cola met ijsblokjes. De ijsblokjes gebruikten we als koeling op het hoofd. Weer op de fiets zette een “domme gans” haar fiets plotseling dwars op het fietspad. Een schreeuw van Titus en als Peter Sagan zeilde hij op een millimeter na door het gras langs het beduusde meisje.

In Aschaffenburg moesten we dwars door de stad. Titus redde mijn leven: Bij een vierbaanse oversteek brandde het fietsverkeerslicht op de achterste banen groen. Titus schreeuwde zo hard dat iedereen omkeek. Mijn geweldige schijfremmen deden de rest. Boze automobilisten vingerwijzing voorbij zoevend. De laatste kilometer ging gestaag stijgend omhoog. Tegen vieren waren we bij het olijfgroene hotel.

We hebben ieder een geweldige kamer!

Oh ja….. De Argentijnse biefstuk was van uitzonderlijke kwaliteit.

Koblenz- Idstein an der Lahn 3e etappe Würzburg.

13 juni 2017

Het ontbijt was voortreffelijk. Zelfs de ontbijtzakjes voor een lunchpakket lagen klaar.

Het ging meteen bergaf. Heerlijk om de frisse ochtendwind om je heen te horen suizen. Beneden konden we niet meteen op het pad langs de Rijn. Wegwerkzaamheden!

We reden aan de rechter Rheinufer en voordat we het in de gaten hadden fietsen we langs de Lahn. We vielen van de ene verbazing in de andere: wat een prachtig natuurschoon, welk een prachtige 19e en 20e eeuw architectuur.  Het ene kasteeltje nog mooier dan het andere. De rivier meandert tussen twee Middengebergten. Aan de ene kant van de rivier het Westerwald en aan de andere kant de Taunus.

In Bad Ems kregen we van een vriendelijke oude heer met Nederlandse wortels, uitleg over de stad en het nabij gelegen Nassau.

Hij kon mooi vertellen!

Het was zo’n mooie tocht: dat hotsie knotsie pad namen we op de koop toe.

Tussen km 45 en 49 was er slechts een mountainbike pad. Omhoog, omlaag, linksom een boom, rechts om een boom. Soms was het rotspad niet breder dan 30/40 cm. Rechts onder je de Lahn. Een onoplettendheidje en je lag in de rivier. Op enig moment moest ik even stoppen om de concentratie los te laten. Titus reed dat stukje achter me. Na deze stop wilde hij weer voorop fietsen. Heelhuids kwamen we weer op een normaal pad.

Tegen 12.00 uur waren we in ‘Ober den Gärten’.  Ik had zin in iets hartigs. We stopten bij een imbiss die er niet uitzag. Een beeldschone jongedame verleidde ons om einen Pommes mit Bratwurst te eten. De cola was heerlijk koud en van de rest hadden we alleen maar last. De hele middag vlogen……

Veel ouderen met E-bikes namen in ‘Ober den Gärten’ de trein vanwege dat mountainbike pad.

We hebben heel wat hoogte meters gemaakt. Maar die venijnige korte klimmetjes breken je. Ik was blij dat we er waren. Trouwens, ondanks dat Titus nog niet zo lang fietst, doet ie dat voortreffelijk. Vooral klimmen! Ik moet hem steeds laten gaan. Niet erg want het is geen wedstrijd.

Vanavond hebben we in de ‘Höerhof’ gegeten.

Een tongstrelende gebakken Dorschfilet gegarneerd met diverse amuses. In een woord. Top!

Idstein is een mooie stad met een historisch centrum uit de 16e en 17e eeuw.

Vanavond weer op tijd naar bed. Morgen wacht ons nog een pittige etappe!

Frechen-Koblenz 2e etappe tocht Würzburg

12 juni 2017

Het ontbijt vanmorgen was prima. Niks over te zeggen. De baas van het hotel was topzwaar. We schatten richting de 180 kg. In de eetzaal had hij zich geïnstalleerd met alles wat hij nodig had, om zich heen verzameld. Hij was zo zwaar dat zijn gehele gewicht zich verplaatste als hij een handeling naar rechts of links maakte. Beiden waren we zwaar onder de indruk.

We hadden ca. 25 km nodig om bij de Rijn te komen. De weg steeds glooiend naar beneden. Waar we gefietst hebben, Joost mag het weten, maar de Duitsland Benelux OpenStreetMap leidde ons feilloos naar ons doel. Tot nu toe hebben we nog geen meter verkeerd gereden.

Tegen 12.00 uur waren we op de helft. Bij een Biergarten hebben we Kartoffelsalat mit Currywurst gegeten.

De bidons werden met Sprudelwasser gevuld. Hoefden we niet te betalen.

Bij Remagen zijn we even gestopt. De wending in de 2e wereldoorlog heeft hier zijn beslag gekend. Indrukwekkend!

Pijn in mijn benen heb ik niet gehad. Het was niet te warm, dus voldoende energie. Toch heeft mijn kont aardig wat te lijden gehad: tjongejonge wat zijn de wegen en fietspaden slecht! De fietsen hebben aardig wat klappen opgevangen.

Om bij de “Deutsche Ecke” te komen moesten we eerst de Moesel oversteken. De route loodste ons links rechts over onder smalle afrasteringen. De laatste bocht terug naar de Rijn reed Titus pardoes een politieagent ondersteboven. Voordat de agent wat kon zeggen was Titus al weg. “Halt.” Hield ie mij staande. “Das kostet € 25. Haben sie das Schild nicht gelesen dass sie hier absteigen müssen?”

” ach mein Lieber” antwoordde ik ” ich bin froh dass ich das oben durch untenrum obenrum geschafft habe. Musste auch noch auf mein Navi achten… Bin nach 235 km endlich in Koblenz und dann bekomme ich die erste Minute in diese schöne Stadt ein Geschenk von € 25.” Titus stond zich een stuk verder kapot te lachen. ” Na, nächstes Mal wohl absteigen.” Het probleem was opgelost.

Maar ook vandaag zat het venijn in de staart. Aan de rechter Rijnoever boven op de berg lag ons hotel. Gemiddeld stijgingspercentage 8,7 %.

Heel rustig op de 34/34 kwam ik boven.

Omdat mijn overredingskracht gisteren niet eens toereikend was om een fles Sprudelwasser op de kamer te krijgen besloot Titus het heft in handen te nemen: ” Guten Mittag, sie müssen Herr van Eyck sein!” ” Nein” sprak Titus op zijn ongeëvenaarde wijze, ” Ich bin Doktor Donders.” ” Na, ich hab solche Schmerzen.” diente der Wirt hem van repliek. “Nein, Anwalt!” Sprak Titus. En dan blijkt toch weer hoe gevoelig Duitsers zijn voor titulatuur. De lieve man ging nog net niet op de knieën. Hij wist niet hoe hij moest vertellen hoe belangrijk zijn Gäste waren. Met een glimlach sloeg ik dit tafereel gaande. Edoch…. ook nu geen Sprudelwasser.

Met de bus zijn we naar het centrum gegaan. Werkelijk een dodenrit was er niets bij. Heerlijk Italiaans gegeten.

Bij de bushalte, toen we terug gingen, wilde een oudere dame ons bekeren tot Jesus. Hebben dit diplomatiek ontweken…..

Pfalzdorf- Frechen 123 km. 1e etappe naar Würzburg

11 juni 2017

Waarom moet ik weer zo vroeg wakker zijn. Ik had nog best anderhalf uur kunnen pitten.

Stom.. dat verrekte zadel. Als het nu maar goed staat en vast. Gisteren steeds mee zitten klooien.

6.09 uur de koffie is doorgelopen. Toch maar de stuurtasbeugel gemonteerd. Garmin houder eraf geschroefd. Schroefje valt op de grond. Henrian vindt het. Ik laat het weer vallen. Niet meer gevonden.

Titus is ruimschoots op tijd. Een paar minuten voor negen vertrekken we. Een schurend geluid. Het was de lichtkabel en het voorwiel zat niet goed geklemd in de voorvork. Hoezo stress!

Heerlijk geen mens op de weg. We schieten lekker op. We volgen een kleine vijftig km de route die ik rijd als ik naar de LBN fiets. Voor Titus nieuw, maar hij is laaiend enthousiast. Pas na 20 km passeert ons de eerste auto in Winnekendonk. Elke 20 km nemen we alle tijd om wat te drinken en te eten. Bij een van de kapelletjes krijg ik van Titus bijles over de afbeelding van het houtpaneel.: “De familie Gods en de Goddelijke Drie eenheid.” De vredesduif had ik niet gezien…..

Tot 13.00 uur ging het, ondanks constant wind van voren, goed. Daarna werd het zo heet, dat mijn bekende probleem weer om de hoek kwam kijken: wanneer de buiten temperatuur die van mijn lichaamstemperatuur begint te benaderen,  zegt mijn lijf gewoon “Stop!”

Titus heeft daar veel minder last van.

Bij de laatste stop nemen we een kop koffie. Een oma aan de zuurstof met haar mooie kleindochter komen bij ons aan tafel. Zelf Titus lukte het niet om de dames aan de praat te krijgen. “Verspilde energie” mompelden we en begonnen aan de laatste 20 km. Voorwaar, ik had weer normale energie. Ik kon Titus redelijk bijhouden bij het steeds maar stijgende hellingspercentage. Om enig moment ging het fietspad door het bos en door een dal. Daar kreeg ik een halve dierentuin naar binnen. Ik hoesten, proeste en kokhalsde zo vreselijk, dat Titus zich gemeend zorgen begon te maken. Mijn tempo zakte helemaal weg. Het ongedierte ingekapseld in het slijm in de berm achterlatend.16.30 uur stonden we voor het hotel. De baas blonk niet uit in klantvriendelijkheid: Titus wist me te sussen.We trokken ons tot 18.00 uur terug op onze kamer. De dorst werd gelaafd met leidingwater.We hebben Grieks gegeten. Smaakte voortreffelijk. Ook het regionale tapbier was heerlijk. Nog even uitbuiken met een wandeling. We zullen vroeg slapen.

Klik voor de route op het menuknopje “STRAVA”

Pfalzdorf-Würzburg 11-16 juni 2017

Er verandert niets: na zoveel fietstochten……. nee hoor, vergeet het maar. Tot gisteren heb ik kleine wijzigingen aangebracht aan de routes. De eerste dag, daar heb ik het meeste aan veranderd.  De andere dagen voeren langs rivieren. De vijf  routes staan in de GPS Garmin 820  inclusief de overnachtingen.

Met mijn zang- en fietsmakker Titus Donders fiets ik vanaf a.s. zondag tot donderdag middag zo’n 565 km. Ook Titus heeft de routes opgeslagen in zijn Garmin 810.  Grappig…….. Titus heeft altijd meer hoogtemeters dan ik.  Hij is ook een stuk langer dan ik!!!

We vertrekken om 9.00 uur bij mij thuis en nemen zo weinig mogelijk bagage mee. De overnachtingen zijn geboekt en vrijdagmiddag gaan we met de trein terug.  Of de fietsen mee terug kunnen? Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. We hebben treinkaartjes inclusief fietskaartjes.  We hebben beiden licht op de fiets, dus misschien fietsen we het laatste stukje wel. Ligt aan de alcohol die we in de trein wellicht gaan nuttigen. Tussen  Düsseldorf en Goch kunnen we ……tig keer uitstappen.

Als je onze verrichtingen wilt volgen dan kun je elke avond onder het menukopje “Strava” de route zien, die we hebben gefietst.

Ik heb er weer ouderwets zin in!

 

 

Rondje Nederland Jos en Titus

Maandag 13 juni 2016

Op het moment dat ik mijn verhaal van de voorbije 5 dagen aan het papier wil toe vertrouwen, valt de regen weer met bakken uit de hemel. “ Grinnikend kijk ik door de raam naar buiten: daar hebben Titus en ik ons deel vandaag al van gehad!”.

Titus had het Rondje Nederland voorbereid. 5 dagen fietsen: ongeveer 560 km. Enkele etappes had Titus al eens gefietst. Hier en daar had ik de route gewijzigd: minder grote wegen, meer toeristisch.

Speciaal voor deze tocht had Titus zijn fiets laten repareren. Nieuwe banden, nieuwe derailleur, nieuwe cassette etc….

IMG_1311

IMG_1310

IMG_1309

IMG_1308

Dag 001 RNL Donderdag 9 juni

Voor half negen was ik al in Berg en Dal. Natuurlijk eerst een kop koffie drinken en gezellig babbelen met Nadine.

Ze legde onze start vast en zette de foto op Facebook. Grappig, s’-avonds bleek dat facebookvrienden van Nadine, Titus en van mijzelf gereageerd hadden.

Start BeD

Vanaf Titus zijn huis hadden we meteen een heerlijk afdaling naar de Waalbrug. Meteen op het fietspad en bij de Waalbrug op het snelfietspad, tot voorbij Arnhem. In een woord: geweldig! Een fantastische eigen weg voor fietsers. Wat een verschil met Duitsland.

Onze eerste stop was na ca. 25 km. Via Rozendeal ging de route over de Hoge Veluwe. Nauwelijks fietsers. Het ene uitzicht was nog mooier dan het andere. De tweede stop was net voor Klarenbeek. Titus belde zijn zus Lotty dat we binnen een klein uurtje bij haar zouden zijn voor de lunch. We waren Deventer al lang uit toen Titus vroeg of ik het Waypoint “Lunch bij Lotty” uit de route had gehaald. “ Ben me van geen kwaad bewust, maar geen probleem. Garmin brengt ons in een vloek en zucht naar Lotty.”  Ja….. dat dachten we. Garmin berekende een route helemaal terug. Terwijl we maar 1,5 km van Lotty waren, liet de Gps ons meer dan 15 km terug rijden.

Schermafbeelding 2016-06-13 om 14.41.50

Tot overmaat van ramp verloor Titus zijn kilometerteller. Waarschijnlijk door het hotsie-knotsie bospad, waar de Garmin ons overheen liet hobbelen. Nog een keer terug, maar niks meer gevonden. Een uur later dan gepland waren we bij de zus van Titus.

Hartelijk werden we daar ontvangen en kregen een heerlijke lunch met gebakken eieren met spek. Lotty en Olaf fietsten een stukje met ons op. Na 1,2 km zaten we weer op de route.  Het “balen” gevoel was gelukkig snel vergeten. In Lettele namen we afscheid van Lotty en Olaf.  Het tempo ging weer omhoog en we probeerden wat van de verloren tijd goed te maken.

De route liep bijna noordelijk naar Zuidwolde. De laatste km kris kras door de velden over kleine fietspaden en weggetjes. We werden hartelijk begroet met een heerlijk koud biertje. We hadden meteen een geanimeerd gesprek: drie dochters hadden een professionele muziekopleiding gehad. Eten deden we bij Marja, een andere zus van Titus, die aan de Noordkant van Zuidwolde woonde. Het eten smaakte voortreffelijk en we lieten ons heerlijk verwennen. Leuk om te zien hoe verschillend de zussen zijn. Niet anders dan bij mijn familie.

Dag 002 RNL Vrijdag 10 juni

Een uitgebreid ontbijt stond klaar en we kregen een lunchpakket inclusief fruit mee voor onderweg.  Al na 20 km hadden we onze eerste koffiestop. Bij de Coop. “ We kopen een appel, zijn vervolgens klant en voor de klanten is er verse koffie.” stelde Titus voor.

Bij de Coop

Tijdens de koffie sprak een man ons aan en vertelde dat hij op 150 meter afstand de straaljager had zien neerkomen. Henrian, die het bericht ook had gehoord,  had zich een ogenblik zorgen gemaakt, dat dit in de buurt was waar wij fietsten.

IMG_1312

We fietsten verder langs veenkanaaltjes en door prachtige natuurreservaten. Het enige wat we hoorden, waren de vogels.  Bij een van de talloze meertjes die omzoomd waren door wuivend riet, was een een plek gemaaid tot aan het water. “  Grijnzend keken we elkaar aan. Ieder met zijn eigen gedachte.

Titus bij een Fries meertje

P1100158

Titus had met Marie, die ook met ons meefietst naar Lourdes volgende maand, afgesproken dat ze ons tegemoet zou fietsen en in Sneek zou wachten.

Jawel hoor…… iets na 14.00 uur zat Marie in Sneek op een bankje in het centrum te wachten. Ik herkende onmiddellijk de plek: vorig jaar hebben Titus en ik daar een frietje zitten eten tijdens onze Elfstedentocht.

Marie had er weer de sokken in. Doodstil zit ze op haar racefiets en binnen de kortste keren reden we boven de 25 km per uur.

In Bolsward stopten we bij haar parochiekerk. Titus begon uit volle borst” U zij de glorie” te zingen. Ik kon natuurlijk niet achterblijven. Moet een fraai gezicht zijn geweest, twee van die zotte fietsers op het priesterkoor…..

Marie woont in Alingawier.

Dag 2 bij Marie

Aan het “Van Panhuyskanaal” stond het huis van Marie en Otto. Ze is daar jarenlang brugwachter geweest. Otto heeft rond het huis nog 5 hectaren grond liggen en was vol liefde sprak hij over zijn schapen en de vele lammetjes. Voor het uit eten gaan liet Marie ons het dorpje zien. Nog zes families wonen er. Tijdens de rondleiding in het openluchtmuseum herkenden we de plek: Ook hier hadden we vorig jaar tijdens onze Elfstedentocht een pauze genomen. Van het bestaan van Marie was ons toen nog niets bekend. 

’s-Avonds hebben we samen in Makkum gegeten.

Van Ruud had ik al een Facebookbericht gekregen dat hij Alingawier kende. van de Kooistra Jumbo’s. De auto van Otto stond bij de Jumbo. Even Ruud op de proef stellen: Ik nam een foto van de Jumbowinkel en vroeg via Facebook aan Ruud welke Jumbo dit was. Voordat Ruud goed en wel antwoord had gegeven, had een bevriende collega al geantwoord. “ Hij sprak van goeie ouwe tijden in Friesland.

Jumbo Makkum

Ook deze avond lagen we weer om half tien op bed.

Dag 003 RNL Zaterdag 11 juni

Tijdens het overdadige ontbijt dat Marie ons aanbood, kwam de dochter met vriendin binnen. Ze waren met de racefiets onderweg. Ik stelde me voor aan de beeldschone jongedames.  Titus kwam terug van toilet en stelde zich op zijn bekende wijze voor. Oh wat had ik spijt dat ik op dat moment geen fototoestel had. De jongedame sperde de ogen wagenwijd op en stamelde haar naam alsof ze net “Onze lieve Heer” had ontmoet. Ik lag dubbel van het lachen. Het lukte hem weer!

Gatse en Marie zouden tot den Helder meefietsen. Gatse woont in Bolsward en gaat ook mee met de fietstocht van de VNB: Den Bosch- Lourdes-Santiago de Compostela.

Bij Marie Titus Jos Marie Gatse

We hadden de twee beresterke Friezen gevraagd om een beetje clementie: een tempo van

25/26 km per uur. Gelukkig stond de wind gunstig. Oostenwind. Na ca. 10 km waren we aan de Afsluitdijk. Marie en Gatse voorop, Titus en ik uit de wind erachter.  Aan de route analyse kun je goed zien hoe strak het tempo was. We bleven exact 25 fietsen. 32 km lang.

In Den Oever dronken we koffie. Marie en Gatse besloten om mee te fietsen tot Groote Keeten.

Tot aan het Noordelijkste puntje volgden we het fietspad over de zeewering in Den Helder.

Dwars door de duinen gingen het toen in hoog tempo op en af. Heerlijk. Voor dat we het wisten waren we in Groote Keeken.

Nadine had soep gemaakt en heerlijke broodjes. We namen afscheid van Marie en Gatse en deden ons tegoed aan een koud biertje in de heerlijke zon.

P1100161

’s-Avonds hebben we met zijn drieën  gegeten in Den Helder.

P1100164

P1100163

Die nacht moest ik er vier keer uit. Ik probeerde zachtjes te doen, maar helaas.

Dag 004 RNL

Wat is Nadine toch een schat! Voor ons is ze helemaal vanuit Berg en Dal naar Groote Keeken gekomen om ons te verwennen en van allerlei lekkers te voorzien.

Voor half negen zaten we weer op de fiets. Door de Duinen slingerde zich het fietspad, waar we aanvankelijk helemaal alleen fietste. Na half tien veranderde dat. Alsof heel Noord-Holland op de fiets was gestapt. We hadden beiden het gevoel dat onze benen sterker werden. Meteen zat er tempo in. We weken even van de route af om over de “Nieuwe hondsbossche zeewering” te fietsen. Voor de oude dijk zijn  5,5 km kunstmatig duinen opgespoten.  In Bergen stopte we voor een kop koffie en spekten we de pot. voor de laatste avond.

Ik maakte me een beetje zorgen richting Amsterdam, maar wat een mooi gebied. We reden door de Schermer en de Beemster. Polders uit de 17e eeuw. Pittoreske dorpjes doorkruisten we. Fietspaden over de Kanaaldijk. Het water in de kanaaltjes enkele meters hoger dan het naastliggende land.  Onvoorstelbaar dat dit kan. De bewoners die achter de dijk wonen, leven daar  al honderden jaren. Amsterdam lieten we rechts liggen. We moesten wel allerlei rivieren en kanalen over. De Garmin loodste ons subliem over de juiste wegen.

In Diemen begon het te regenen. De lucht werd zo onheilspellend donker, dat ik me een beetje zorgen begon te maken.  Er stak een stevige wind op en anderhalf uur fietsen we door de regen. Het onweer bleef gelukkig weg.

In Baambrugge verlieten we de weg langs het Amsterdam-Rijnkanaal. het natuurgebied werd weer mooier en mooie. Langs de Vecht vergaapten we ons aan de riante optrekjes. Het een nog fraaier dan het ander. De regen was gestopt en de zon begon weer te schijnen. Bij een natuurzwembad in Nieuwersluis dronken we een bakkie en aten een tosti. We waren de enige gasten.

In Breukelen namen we een wandelpad langs de Vecht, tot ongenoegen van de wandelaars. We hielden ons maar van de domme.

Via Maarssen fietsten we weer naar het Amsterdam-Rijnkanaal. Een rechte weg naar Utrecht.

Garmin leidde ons dwars door het centrum over voetgangersgebieden naar het huis van Madelon.

Madelon was er  niet. Ze had een cursus die zo interessant was dat ze voor ons niet eerder naar huis kwam. Groot gelijk! Titus had de sleutel en voordat Madelon thuis was hadden we al haar bier opgedronken!

Ik kende Madelon nog niet maar het leek alsof we elkaar al jaren kenden. Echt een dochter van Titus!

Haar mooie appartementje moest verbouwd worden, zodat we ieder een eigen slaapkamer hadden.

Om half tien sliepen we.

Dag 005 Maandag 13 juni

Het ontbijt was een geweldige krachtbron voor de laatste etappe.

De bedden werden opgeruimd en beneden in de kelder geplaatst. Madelon had besloten om op haar nieuwe racefiets een stukje mee te fietsen. Jammer… het begon meteen te regenen.

Na een uurtje namen we, haar hartelijk dankend, afscheid en fietsten de Utrechtse Hondsrug op.

De regen viel met bakken naar beneden. Beurtelings namen we de kop om het tempo stabiel te houden. Via de Waalbanddijk fietsten we richting Nijmegen.

Laatste stop Waalbanddijk

De wind was gedraaid en het kostte alle moeite om 25  te blijven fietsen. Het laatste stukje van Nijmegen naar Berg en Dal was nog een aardige klim. Het lukte me zelfs om Titus bij te houden. Kwart voor enen reden de de oprit op!

Titus en Jos vertrek BeD

Titus ik heb vijf heerlijke fietsdagen gehad. Ik verheug me op onze Lourdesreis 16 juli a.s..

Alle tochten kun je terugzien onder de menuknop STRAVA

VNB voorbereidingstocht ‘s-Hertogenbosch- Kevelaer v.v. 4/5 juni 2016

zaterdag

Wat ben ik toch een bevoorrecht mens geweest, dat ik niet elke morgen om 6 uur op hoefde: “Bouwvakkerstijd!”. Om vijf voor zeven zit ik in de auto. Eerst even tanken. “Pfft… de diesel is duur op zaterdagmorgen, scheelt 12 centen.” De navigatie van de auto, geeft aan dat ik om 8.06 uur in ’s-Hertogenbosch ben. Het is heel rustig op de weg. Die  6 minuten heb ik snel ingehaald. Exact om 8.00 uur stop ik voor het kantoor van de VNB.  Medefietsers leggen de laatste hand aan hun materiaal en zorgen dat de fiets reis klaar is. Ik word naar boven gedirigeerd en krijg heerlijke koffie. Ik ken alleen Ruud en Nellie “Jij moet Jos zijn, je komt volgende week bij me slapen!” “Als je dat wilt!” grijns ik. Het was Marie. Wat een heerlijk warm mens.

Koffie VNBkantoor

Er zijn drie groepen. Groep 1 fietst boven de dertig,  groep 2 onder de dertig en groep 3 onder de vijfentwintig km per uur. Ruud heeft me ingedeeld in groep twee. Lot is wegkapitein en navigator. Met nog vier dames fietsen…….Er zijn ergere dingen.

Strak blauw is de hemel, heerlijk fietsweer en binnen een mum van tijd zijn we buiten de stad. We zijn niet de enige fietsers. Alsof heel Nederland vanmorgen op de fiets is gestapt. Lot heeft er een goed tempo in. Voor mijn gevoel gaat het lekker. Uit de wind achter Lot en Nelly fiets ik naast Christie. Ze komt uit Schijndel. Even wat kletsen en wat blijkt…. we hebben gezamenlijke kennissen: Gonnie van de Zonnepitten!. Christi draait een zwaar verzet. “Arme knieën” denk ik,  “maar zo sterk als een beer.” Achter me roept Margo dat ik wat zwaarder moet trappen. Ik draai te licht. Tja…. Ger zegt altijd dat ik een cadans van rond de 80 moet hebben. Lot fietst rechtdoor, terwijl de route aangeeft dat we moeten afslaan. “Links, links” roep ik. Er wordt me meteen duidelijk gemaakt, dat Lot de wegkapitein is en ik hem moet volgen. “Oh ja….ik heb hier niks te zeggen….” grinnik ik. Lot kent de omgeving op zijn duimpje. Bij de familie Kanters in Boekel is de eerste stop. Binnen een kwartier zijn alle drie de groepen er. Hoe krijg je het georganiseerd. De familie Kanters wordt door Geertje gefêteerd, omdat het ’t eerste lustrum is, dat ze als gastvrouw en gastheer de VNB ondersteunen. Geertje had  een heerlijke taart voor ze gebakken.

“Bezwaar tegen een ommetje?” vraagt Lot zonder het antwoord af te wachten en laat de route weer links liggen. Het tempo gaat langzaam omhoog. We fietsen vaker boven de dertig dan eronder. Het aanzetten na een bocht ben ik niet gewend. Eenmaal op snelheid, dan is het geen probleem. “ Waarom valt er bij mij steeds een gat en sluiten de anderen wel meteen aan?” Nelly houdt heel lief in en dirigeert me naar voren. “Gaat het?” vraagt ze liefdevol.

Nellie ondersteunt Jos

Ik wil me natuurlijk niet laten kennen. De volgende twee uur rijden we 27 gemiddeld. Zo hard rijd ik nooit. “Doortrappen jong, het is een trainingstocht!” praat ik mezelf moed in. Gelukkig ben ik niet de enige die het tempo te hoog vind. Drie minuten wordt er wat langzamer gefietst. Het gezellig met elkaar kletsen stopt…. het wordt steeds stiller.

In Sevenum is de lunch. De boerderij van Lot en Geertje. Er is van alles in overvloed…… Heerlijke mosterdsoep met spekjes! Gebakken ei, vlees kaas, teveel om op te noemen. Deze keer is Antonet aan de beurt om Geertje in het zonnetje te zetten. De genegenheid en warmte straalt er aan alle kanten af. Nou dat eten wil er wel in. 92 km gefietst. Groep 1 blijkt ook 92 km te hebben gefietst. Weliswaar een andere route maar wij zijn net zo snel!

Margo komt naast me fietsen en vertelt enthousiast over haar zingen. Leuk!  Volgens de route moeten we in Broekhuizen met het pontje over de Maas. Lot heeft weer een andere route. We fietsen richting Venlo. Dit deel van de route ken ik. Inderdaad over de Maasbrug en Maasboulevard…… een Braderie, dus door het centrum. Links om OCE heen naar het Genoois kapelletje. Er wordt even gestopt. Ook wordt er een kaarsje opgestoken.

De 100 km grens zijn we al lang voorbij. Het tempo ligt wat lager, we hebben zelfs tijd om “Als de sterren door baove Straelen……” te zingen. Lachende mens genieten van ons goed gemutst zijn. De tijd vliegt en daar staat de VNB bus weer voor de theepauze. Mijn navigatie geeft aan dat de batterij bijna leeg is. Maar ik heb een powerpack bij me. De laatste 20 km zijn een fluitje van een cent. Eigenlijk bijzonder fit rijden we Kevelaer binnen. 138 km. Nou.. die koude pilsjes gaan er wel in. We hebben met elkaar veel schik. Naar Titus wordt ge-appt dat hij volgend jaar ook beide dagen mee moeten fietsen. Lot probeert me over te halen om in het hotel te blijven en met de groep te eten. Het klinkt aanlokkelijk, maar ……nee, nee, ik fiets naar huis.  Met twee grote glazen bier moet ik even op gang komen. 18.10 uur rijd ik de inrit op; 153 km op de teller.

Zondag 5 juni

Weer heb ik de wekker gezet. Was niet nodig. Om zeven uur word ik spontaan wakker. Ik fiets de kortste weg naar Kevelaer, wil nog even een kop koffie drinken voor het vertrek. Bij de laatste bocht naar het hotel claxonneert  een Nederlandse bus. Het zijn Geertje en Antonet. “ De fietsers  zijn een half uur eerder vertrokken. “Tja.. die haal ik niet meer in.” Fiets in de bus en via mijn navigatie richting de eerste stop. De fietsroute kunnen we niet helemaal volgen. Geen VNB fietsers te zien. In Ven-Zelderheide stap ik uit en pak de route weer op, Geertje en Antonet hartelijk dankend voor de hulp. 29 Minuten heb ik een hoog gemiddelde met een uitzonderlijk lage hartslag! Ik fiets richting Reichswald en sla links af de Kartenspielerweg op. Ik had een deel van de route vorige week al gefietst, dus wist precies waar ik naar toe moest. De Kartenspielerweg loopt als een defensieweggetje kaarsrecht door het Reichswald naar Grafwegen. Honderden fietsers in verschillende pelotons komen me tegemoet. Niet iedereen heeft een goede conditie. Diverse renners moeten op de glooiende bosweg lossen.

Tja. …als eerste ben ik bij de koffiestop. Geertje en Antonet zijn net gearriveerd. De tweede bus met Lys, Joyce en Pieter komt ook aanrijden. Maar even meehelpen. De catering ploeg heeft me tenslotte ook geholpen.

Catering VNB

Achteraf had ik misschien toch dat stuk kunnen fietsen. en hadden we elkaar weer ontmoet bij de eerste stop. Het duurt best nog wel lang voordat groep 1 arriveert. Ik had toen al koffie, klontjesmik en een krentenbol naar binnen gewerkt.

Daar komt Titus, dampend en vol humor arriveert hij en laat het aan de dames over of ze wel of niet “nat en bezweet” begroet willen worden. Hilariteit alom! Via Bredeweg word de route vervolgd. Het zwaarste gedeelte van de route komt eraan. Lot wil nog graag een paar extra steile klimmetjes  nemen in Wyler en Berg en Dal. Ik krijg mijn zin om het heuvelachtige gedeelte van de route andersom te fietsen: eerst naar Wyler en niet eerst de Zevenheuvelenweg. Op de Berg en Dalse weg moeten we plotseling een bocht van 70% naar rechts. De meesten kennen deze weg niet met het gevolg dat bijna iedereen sputtert en verkeerd schakelt. Titus gaat als een jonge hond naar boven. Lot draait in Wyler om en rijdt dezelfde weg terug. Nico en ik nemen de eenvoudigere route. Boven in Berg en Dal nog een keer de Nieuwe en Oude Holle weg. Die laten Nico en ik ook aan ons voorbij laten gaan. Ons hele groepje ziet geel en groen bij het terugkomen. En wij maar vragen of het meeviel……

Op naar Malden Heumen. Ik word een halt toegeroepen: grappig… ik ben het, die te hard rijd. Komt natuurlijk door het niet rijden van de Oude Holle weg. Over de dijk langs de Maas gaat het tempo weer boven de dertig. Margo heeft een tempo zoals Wout Poels en Steven Kruiswijk  Weer moet ik steeds gaten dichten. Al die meiden kunnen echt fietsen! Ik heb het gevoel dat ik de enige ben die het zwaar heeft.

In Niftrik is lunchpauze. Ik ben een beetje uit mijn doen, deels mijn eigenschuld. Duurt langer dan me lief is,

Op het Megenspontje zit ik zo kapot, dat ik de aangeboden aardbeien bijna niet meer weg krijg.

In Lith is de theepauze. We missen de VNB bus: een andere straat gevolgd. Ver hoeven we niet terug. Wederom alles in overvloed. Nogmaals hartelijk dank voor de catering ploeg. Voor de zekerheid de Navi maar weer even aan de stroom. Titus en ik willen wat rustiger aan. Jan die in de langzaamste groep fietste, wil graag wat sneller. Met z’n drieën hebben we de laatste kilometers gefietst. Nog een stop, ik vind het eigenlijk niet nodig, maar dat geeft wel de gelegenheid om een selfie te maken van Titus, Jan en mij.

Titus, Jan en Jos

Terug bij het VNB kantoor staan er 138 km op de teller.

Het is voor mij de eerste keer dat ik in een groep fiets. Je moet na een bocht steeds aanzetten. Ook moet je goed geconcentreerd blijven op het achterwiel van je voorganger. Pffft dat viel niet mee! Al bij al toch een zeer goed gevoel overgehouden aan deze voorbereidingstocht naar Lourdes.

Twee prachtige  dagen. Christie, Margo, Nellie, Marie, Lot, Titus, Nico en Jan…. en alle anderen,  hartelijk dank: het was heerlijk om met jullie te fietsen. Een ongelofelijk goeie sfeer! Ik kan met een gerust hart de Lourdesfietstocht tegemoet zien. 

De routes kun je terugvinden onder het menuknopje STRAVA.

Nieuwe uitdagingen voor 2016

Mijn buurman Gerrit vroeg me of we weer een uitdaging zullen aangaan voor 2016 .  Natuurlijk heb ik meteen ja gezegd, dat wil zeggen: Ger stelde een dubbele uitdaging voor:

10.000 km fietsen

10 kg afvallen.

De eerste uitdaging lijkt me niet zo’n probleem, maar de tweede zal wat lastiger worden. Niettemin ik heb “Ja” gezegd.

Mijn grote fietstocht in juli gaat naar Lourdes. Een fietstocht waarbij ik alleen maar hoef te fietsen.  Verder is de reis volledig verzorgd.

Titus gaat ook mee, maar die fietst door naar Santiago di Compostela.

Jos en Titus

Natuurlijk  had ik dat ook graag gedaan, maar de tweede week van de tocht valt al in de vakantie van Henrian. Dus dat zit er helaas niet in.

Schermafbeelding 2016-02-02 om 22.40.04

Op naar de 10.000 km in 2016……. de eerste 150 zitten er al op!

 

Andere fiets

In mijn laatste bericht heb ik aangegeven dat ik in de toekomst geen grote tourtochten meer ga maken met 25 kg bagage. De leeftijd begint te tellen!

Een vriend vertelde enthousiast over zijn georganiseerde fietstocht. Hij hoefde alleen maar te fietsen. De rest werd allemaal geregeld: eten, drinken, overnachten.

Ik heb toen van het ene op het andere moment mijn fiets op Marktplaats gezet. Binnen een uur was ie verkocht.
Met enige spijt heb ik afscheid genomen. Het was een perfekte stalen ros!

Tja toen moest er een andere fiets komen.
Ik had al wat eisen gesteld:
Carbonfiets, kabels inwendig, schijfremmen, hybridestuur, spatborden, een verende zadelpen, Brookszadel en drager en verlichting.
Kwam uit bij Specialized Carbon Source Expert.

Bij Giltjes in Kalkar had ik het karretje al eens zien staan. Was er meteen verliefd op. De volgende dag was het geregeld.

Ik heb nu drie tochtjes gereden en ben super enthousiast.

De fiets heeft een monoqocue carbonframe. Dus uit één stuk.

Hier wat foto’s

FullSizeRender 10

FullSizeRender 9

FullSizeRender 7

FullSizeRender 13

De voor en achtervorken hebben een vering die Specialized “Zerts” noemt.

FullSizeRender 14

Het stuur heb ik aan elke kant met drie cm laten inkorten. Ook heb ik een verstelbare voorbout; een andere dan op de fotos’s

Mocht ik toch nog eens met meer bagage gaan fietsen dan heb ik altijd  de Poison Zyankali met Rohloffnaaf nog.

FullSizeRender 6

 

Alles over mijn fietspassie