Rondje Nederland Jos en Titus

Maandag 13 juni 2016

Op het moment dat ik mijn verhaal van de voorbije 5 dagen aan het papier wil toe vertrouwen, valt de regen weer met bakken uit de hemel. “ Grinnikend kijk ik door de raam naar buiten: daar hebben Titus en ik ons deel vandaag al van gehad!”.

Titus had het Rondje Nederland voorbereid. 5 dagen fietsen: ongeveer 560 km. Enkele etappes had Titus al eens gefietst. Hier en daar had ik de route gewijzigd: minder grote wegen, meer toeristisch.

Speciaal voor deze tocht had Titus zijn fiets laten repareren. Nieuwe banden, nieuwe derailleur, nieuwe cassette etc….

IMG_1311

IMG_1310

IMG_1309

IMG_1308

Dag 001 RNL Donderdag 9 juni

Voor half negen was ik al in Berg en Dal. Natuurlijk eerst een kop koffie drinken en gezellig babbelen met Nadine.

Ze legde onze start vast en zette de foto op Facebook. Grappig, s’-avonds bleek dat facebookvrienden van Nadine, Titus en van mijzelf gereageerd hadden.

Start BeD

Vanaf Titus zijn huis hadden we meteen een heerlijk afdaling naar de Waalbrug. Meteen op het fietspad en bij de Waalbrug op het snelfietspad, tot voorbij Arnhem. In een woord: geweldig! Een fantastische eigen weg voor fietsers. Wat een verschil met Duitsland.

Onze eerste stop was na ca. 25 km. Via Rozendeal ging de route over de Hoge Veluwe. Nauwelijks fietsers. Het ene uitzicht was nog mooier dan het andere. De tweede stop was net voor Klarenbeek. Titus belde zijn zus Lotty dat we binnen een klein uurtje bij haar zouden zijn voor de lunch. We waren Deventer al lang uit toen Titus vroeg of ik het Waypoint “Lunch bij Lotty” uit de route had gehaald. “ Ben me van geen kwaad bewust, maar geen probleem. Garmin brengt ons in een vloek en zucht naar Lotty.”  Ja….. dat dachten we. Garmin berekende een route helemaal terug. Terwijl we maar 1,5 km van Lotty waren, liet de Gps ons meer dan 15 km terug rijden.

Schermafbeelding 2016-06-13 om 14.41.50

Tot overmaat van ramp verloor Titus zijn kilometerteller. Waarschijnlijk door het hotsie-knotsie bospad, waar de Garmin ons overheen liet hobbelen. Nog een keer terug, maar niks meer gevonden. Een uur later dan gepland waren we bij de zus van Titus.

Hartelijk werden we daar ontvangen en kregen een heerlijke lunch met gebakken eieren met spek. Lotty en Olaf fietsten een stukje met ons op. Na 1,2 km zaten we weer op de route.  Het “balen” gevoel was gelukkig snel vergeten. In Lettele namen we afscheid van Lotty en Olaf.  Het tempo ging weer omhoog en we probeerden wat van de verloren tijd goed te maken.

De route liep bijna noordelijk naar Zuidwolde. De laatste km kris kras door de velden over kleine fietspaden en weggetjes. We werden hartelijk begroet met een heerlijk koud biertje. We hadden meteen een geanimeerd gesprek: drie dochters hadden een professionele muziekopleiding gehad. Eten deden we bij Marja, een andere zus van Titus, die aan de Noordkant van Zuidwolde woonde. Het eten smaakte voortreffelijk en we lieten ons heerlijk verwennen. Leuk om te zien hoe verschillend de zussen zijn. Niet anders dan bij mijn familie.

Dag 002 RNL Vrijdag 10 juni

Een uitgebreid ontbijt stond klaar en we kregen een lunchpakket inclusief fruit mee voor onderweg.  Al na 20 km hadden we onze eerste koffiestop. Bij de Coop. “ We kopen een appel, zijn vervolgens klant en voor de klanten is er verse koffie.” stelde Titus voor.

Bij de Coop

Tijdens de koffie sprak een man ons aan en vertelde dat hij op 150 meter afstand de straaljager had zien neerkomen. Henrian, die het bericht ook had gehoord,  had zich een ogenblik zorgen gemaakt, dat dit in de buurt was waar wij fietsten.

IMG_1312

We fietsten verder langs veenkanaaltjes en door prachtige natuurreservaten. Het enige wat we hoorden, waren de vogels.  Bij een van de talloze meertjes die omzoomd waren door wuivend riet, was een een plek gemaaid tot aan het water. “  Grijnzend keken we elkaar aan. Ieder met zijn eigen gedachte.

Titus bij een Fries meertje

P1100158

Titus had met Marie, die ook met ons meefietst naar Lourdes volgende maand, afgesproken dat ze ons tegemoet zou fietsen en in Sneek zou wachten.

Jawel hoor…… iets na 14.00 uur zat Marie in Sneek op een bankje in het centrum te wachten. Ik herkende onmiddellijk de plek: vorig jaar hebben Titus en ik daar een frietje zitten eten tijdens onze Elfstedentocht.

Marie had er weer de sokken in. Doodstil zit ze op haar racefiets en binnen de kortste keren reden we boven de 25 km per uur.

In Bolsward stopten we bij haar parochiekerk. Titus begon uit volle borst” U zij de glorie” te zingen. Ik kon natuurlijk niet achterblijven. Moet een fraai gezicht zijn geweest, twee van die zotte fietsers op het priesterkoor…..

Marie woont in Alingawier.

Dag 2 bij Marie

Aan het “Van Panhuyskanaal” stond het huis van Marie en Otto. Ze is daar jarenlang brugwachter geweest. Otto heeft rond het huis nog 5 hectaren grond liggen en was vol liefde sprak hij over zijn schapen en de vele lammetjes. Voor het uit eten gaan liet Marie ons het dorpje zien. Nog zes families wonen er. Tijdens de rondleiding in het openluchtmuseum herkenden we de plek: Ook hier hadden we vorig jaar tijdens onze Elfstedentocht een pauze genomen. Van het bestaan van Marie was ons toen nog niets bekend. 

’s-Avonds hebben we samen in Makkum gegeten.

Van Ruud had ik al een Facebookbericht gekregen dat hij Alingawier kende. van de Kooistra Jumbo’s. De auto van Otto stond bij de Jumbo. Even Ruud op de proef stellen: Ik nam een foto van de Jumbowinkel en vroeg via Facebook aan Ruud welke Jumbo dit was. Voordat Ruud goed en wel antwoord had gegeven, had een bevriende collega al geantwoord. “ Hij sprak van goeie ouwe tijden in Friesland.

Jumbo Makkum

Ook deze avond lagen we weer om half tien op bed.

Dag 003 RNL Zaterdag 11 juni

Tijdens het overdadige ontbijt dat Marie ons aanbood, kwam de dochter met vriendin binnen. Ze waren met de racefiets onderweg. Ik stelde me voor aan de beeldschone jongedames.  Titus kwam terug van toilet en stelde zich op zijn bekende wijze voor. Oh wat had ik spijt dat ik op dat moment geen fototoestel had. De jongedame sperde de ogen wagenwijd op en stamelde haar naam alsof ze net “Onze lieve Heer” had ontmoet. Ik lag dubbel van het lachen. Het lukte hem weer!

Gatse en Marie zouden tot den Helder meefietsen. Gatse woont in Bolsward en gaat ook mee met de fietstocht van de VNB: Den Bosch- Lourdes-Santiago de Compostela.

Bij Marie Titus Jos Marie Gatse

We hadden de twee beresterke Friezen gevraagd om een beetje clementie: een tempo van

25/26 km per uur. Gelukkig stond de wind gunstig. Oostenwind. Na ca. 10 km waren we aan de Afsluitdijk. Marie en Gatse voorop, Titus en ik uit de wind erachter.  Aan de route analyse kun je goed zien hoe strak het tempo was. We bleven exact 25 fietsen. 32 km lang.

In Den Oever dronken we koffie. Marie en Gatse besloten om mee te fietsen tot Groote Keeten.

Tot aan het Noordelijkste puntje volgden we het fietspad over de zeewering in Den Helder.

Dwars door de duinen gingen het toen in hoog tempo op en af. Heerlijk. Voor dat we het wisten waren we in Groote Keeken.

Nadine had soep gemaakt en heerlijke broodjes. We namen afscheid van Marie en Gatse en deden ons tegoed aan een koud biertje in de heerlijke zon.

P1100161

’s-Avonds hebben we met zijn drieën  gegeten in Den Helder.

P1100164

P1100163

Die nacht moest ik er vier keer uit. Ik probeerde zachtjes te doen, maar helaas.

Dag 004 RNL

Wat is Nadine toch een schat! Voor ons is ze helemaal vanuit Berg en Dal naar Groote Keeken gekomen om ons te verwennen en van allerlei lekkers te voorzien.

Voor half negen zaten we weer op de fiets. Door de Duinen slingerde zich het fietspad, waar we aanvankelijk helemaal alleen fietste. Na half tien veranderde dat. Alsof heel Noord-Holland op de fiets was gestapt. We hadden beiden het gevoel dat onze benen sterker werden. Meteen zat er tempo in. We weken even van de route af om over de “Nieuwe hondsbossche zeewering” te fietsen. Voor de oude dijk zijn  5,5 km kunstmatig duinen opgespoten.  In Bergen stopte we voor een kop koffie en spekten we de pot. voor de laatste avond.

Ik maakte me een beetje zorgen richting Amsterdam, maar wat een mooi gebied. We reden door de Schermer en de Beemster. Polders uit de 17e eeuw. Pittoreske dorpjes doorkruisten we. Fietspaden over de Kanaaldijk. Het water in de kanaaltjes enkele meters hoger dan het naastliggende land.  Onvoorstelbaar dat dit kan. De bewoners die achter de dijk wonen, leven daar  al honderden jaren. Amsterdam lieten we rechts liggen. We moesten wel allerlei rivieren en kanalen over. De Garmin loodste ons subliem over de juiste wegen.

In Diemen begon het te regenen. De lucht werd zo onheilspellend donker, dat ik me een beetje zorgen begon te maken.  Er stak een stevige wind op en anderhalf uur fietsen we door de regen. Het onweer bleef gelukkig weg.

In Baambrugge verlieten we de weg langs het Amsterdam-Rijnkanaal. het natuurgebied werd weer mooier en mooie. Langs de Vecht vergaapten we ons aan de riante optrekjes. Het een nog fraaier dan het ander. De regen was gestopt en de zon begon weer te schijnen. Bij een natuurzwembad in Nieuwersluis dronken we een bakkie en aten een tosti. We waren de enige gasten.

In Breukelen namen we een wandelpad langs de Vecht, tot ongenoegen van de wandelaars. We hielden ons maar van de domme.

Via Maarssen fietsten we weer naar het Amsterdam-Rijnkanaal. Een rechte weg naar Utrecht.

Garmin leidde ons dwars door het centrum over voetgangersgebieden naar het huis van Madelon.

Madelon was er  niet. Ze had een cursus die zo interessant was dat ze voor ons niet eerder naar huis kwam. Groot gelijk! Titus had de sleutel en voordat Madelon thuis was hadden we al haar bier opgedronken!

Ik kende Madelon nog niet maar het leek alsof we elkaar al jaren kenden. Echt een dochter van Titus!

Haar mooie appartementje moest verbouwd worden, zodat we ieder een eigen slaapkamer hadden.

Om half tien sliepen we.

Dag 005 Maandag 13 juni

Het ontbijt was een geweldige krachtbron voor de laatste etappe.

De bedden werden opgeruimd en beneden in de kelder geplaatst. Madelon had besloten om op haar nieuwe racefiets een stukje mee te fietsen. Jammer… het begon meteen te regenen.

Na een uurtje namen we, haar hartelijk dankend, afscheid en fietsten de Utrechtse Hondsrug op.

De regen viel met bakken naar beneden. Beurtelings namen we de kop om het tempo stabiel te houden. Via de Waalbanddijk fietsten we richting Nijmegen.

Laatste stop Waalbanddijk

De wind was gedraaid en het kostte alle moeite om 25  te blijven fietsen. Het laatste stukje van Nijmegen naar Berg en Dal was nog een aardige klim. Het lukte me zelfs om Titus bij te houden. Kwart voor enen reden de de oprit op!

Titus en Jos vertrek BeD

Titus ik heb vijf heerlijke fietsdagen gehad. Ik verheug me op onze Lourdesreis 16 juli a.s..

Alle tochten kun je terugzien onder de menuknop STRAVA

VNB voorbereidingstocht ‘s-Hertogenbosch- Kevelaer v.v. 4/5 juni 2016

zaterdag

Wat ben ik toch een bevoorrecht mens geweest, dat ik niet elke morgen om 6 uur op hoefde: “Bouwvakkerstijd!”. Om vijf voor zeven zit ik in de auto. Eerst even tanken. “Pfft… de diesel is duur op zaterdagmorgen, scheelt 12 centen.” De navigatie van de auto, geeft aan dat ik om 8.06 uur in ’s-Hertogenbosch ben. Het is heel rustig op de weg. Die  6 minuten heb ik snel ingehaald. Exact om 8.00 uur stop ik voor het kantoor van de VNB.  Medefietsers leggen de laatste hand aan hun materiaal en zorgen dat de fiets reis klaar is. Ik word naar boven gedirigeerd en krijg heerlijke koffie. Ik ken alleen Ruud en Nellie “Jij moet Jos zijn, je komt volgende week bij me slapen!” “Als je dat wilt!” grijns ik. Het was Marie. Wat een heerlijk warm mens.

Koffie VNBkantoor

Er zijn drie groepen. Groep 1 fietst boven de dertig,  groep 2 onder de dertig en groep 3 onder de vijfentwintig km per uur. Ruud heeft me ingedeeld in groep twee. Lot is wegkapitein en navigator. Met nog vier dames fietsen…….Er zijn ergere dingen.

Strak blauw is de hemel, heerlijk fietsweer en binnen een mum van tijd zijn we buiten de stad. We zijn niet de enige fietsers. Alsof heel Nederland vanmorgen op de fiets is gestapt. Lot heeft er een goed tempo in. Voor mijn gevoel gaat het lekker. Uit de wind achter Lot en Nelly fiets ik naast Christie. Ze komt uit Schijndel. Even wat kletsen en wat blijkt…. we hebben gezamenlijke kennissen: Gonnie van de Zonnepitten!. Christi draait een zwaar verzet. “Arme knieën” denk ik,  “maar zo sterk als een beer.” Achter me roept Margo dat ik wat zwaarder moet trappen. Ik draai te licht. Tja…. Ger zegt altijd dat ik een cadans van rond de 80 moet hebben. Lot fietst rechtdoor, terwijl de route aangeeft dat we moeten afslaan. “Links, links” roep ik. Er wordt me meteen duidelijk gemaakt, dat Lot de wegkapitein is en ik hem moet volgen. “Oh ja….ik heb hier niks te zeggen….” grinnik ik. Lot kent de omgeving op zijn duimpje. Bij de familie Kanters in Boekel is de eerste stop. Binnen een kwartier zijn alle drie de groepen er. Hoe krijg je het georganiseerd. De familie Kanters wordt door Geertje gefêteerd, omdat het ’t eerste lustrum is, dat ze als gastvrouw en gastheer de VNB ondersteunen. Geertje had  een heerlijke taart voor ze gebakken.

“Bezwaar tegen een ommetje?” vraagt Lot zonder het antwoord af te wachten en laat de route weer links liggen. Het tempo gaat langzaam omhoog. We fietsen vaker boven de dertig dan eronder. Het aanzetten na een bocht ben ik niet gewend. Eenmaal op snelheid, dan is het geen probleem. “ Waarom valt er bij mij steeds een gat en sluiten de anderen wel meteen aan?” Nelly houdt heel lief in en dirigeert me naar voren. “Gaat het?” vraagt ze liefdevol.

Nellie ondersteunt Jos

Ik wil me natuurlijk niet laten kennen. De volgende twee uur rijden we 27 gemiddeld. Zo hard rijd ik nooit. “Doortrappen jong, het is een trainingstocht!” praat ik mezelf moed in. Gelukkig ben ik niet de enige die het tempo te hoog vind. Drie minuten wordt er wat langzamer gefietst. Het gezellig met elkaar kletsen stopt…. het wordt steeds stiller.

In Sevenum is de lunch. De boerderij van Lot en Geertje. Er is van alles in overvloed…… Heerlijke mosterdsoep met spekjes! Gebakken ei, vlees kaas, teveel om op te noemen. Deze keer is Antonet aan de beurt om Geertje in het zonnetje te zetten. De genegenheid en warmte straalt er aan alle kanten af. Nou dat eten wil er wel in. 92 km gefietst. Groep 1 blijkt ook 92 km te hebben gefietst. Weliswaar een andere route maar wij zijn net zo snel!

Margo komt naast me fietsen en vertelt enthousiast over haar zingen. Leuk!  Volgens de route moeten we in Broekhuizen met het pontje over de Maas. Lot heeft weer een andere route. We fietsen richting Venlo. Dit deel van de route ken ik. Inderdaad over de Maasbrug en Maasboulevard…… een Braderie, dus door het centrum. Links om OCE heen naar het Genoois kapelletje. Er wordt even gestopt. Ook wordt er een kaarsje opgestoken.

De 100 km grens zijn we al lang voorbij. Het tempo ligt wat lager, we hebben zelfs tijd om “Als de sterren door baove Straelen……” te zingen. Lachende mens genieten van ons goed gemutst zijn. De tijd vliegt en daar staat de VNB bus weer voor de theepauze. Mijn navigatie geeft aan dat de batterij bijna leeg is. Maar ik heb een powerpack bij me. De laatste 20 km zijn een fluitje van een cent. Eigenlijk bijzonder fit rijden we Kevelaer binnen. 138 km. Nou.. die koude pilsjes gaan er wel in. We hebben met elkaar veel schik. Naar Titus wordt ge-appt dat hij volgend jaar ook beide dagen mee moeten fietsen. Lot probeert me over te halen om in het hotel te blijven en met de groep te eten. Het klinkt aanlokkelijk, maar ……nee, nee, ik fiets naar huis.  Met twee grote glazen bier moet ik even op gang komen. 18.10 uur rijd ik de inrit op; 153 km op de teller.

Zondag 5 juni

Weer heb ik de wekker gezet. Was niet nodig. Om zeven uur word ik spontaan wakker. Ik fiets de kortste weg naar Kevelaer, wil nog even een kop koffie drinken voor het vertrek. Bij de laatste bocht naar het hotel claxonneert  een Nederlandse bus. Het zijn Geertje en Antonet. “ De fietsers  zijn een half uur eerder vertrokken. “Tja.. die haal ik niet meer in.” Fiets in de bus en via mijn navigatie richting de eerste stop. De fietsroute kunnen we niet helemaal volgen. Geen VNB fietsers te zien. In Ven-Zelderheide stap ik uit en pak de route weer op, Geertje en Antonet hartelijk dankend voor de hulp. 29 Minuten heb ik een hoog gemiddelde met een uitzonderlijk lage hartslag! Ik fiets richting Reichswald en sla links af de Kartenspielerweg op. Ik had een deel van de route vorige week al gefietst, dus wist precies waar ik naar toe moest. De Kartenspielerweg loopt als een defensieweggetje kaarsrecht door het Reichswald naar Grafwegen. Honderden fietsers in verschillende pelotons komen me tegemoet. Niet iedereen heeft een goede conditie. Diverse renners moeten op de glooiende bosweg lossen.

Tja. …als eerste ben ik bij de koffiestop. Geertje en Antonet zijn net gearriveerd. De tweede bus met Lys, Joyce en Pieter komt ook aanrijden. Maar even meehelpen. De catering ploeg heeft me tenslotte ook geholpen.

Catering VNB

Achteraf had ik misschien toch dat stuk kunnen fietsen. en hadden we elkaar weer ontmoet bij de eerste stop. Het duurt best nog wel lang voordat groep 1 arriveert. Ik had toen al koffie, klontjesmik en een krentenbol naar binnen gewerkt.

Daar komt Titus, dampend en vol humor arriveert hij en laat het aan de dames over of ze wel of niet “nat en bezweet” begroet willen worden. Hilariteit alom! Via Bredeweg word de route vervolgd. Het zwaarste gedeelte van de route komt eraan. Lot wil nog graag een paar extra steile klimmetjes  nemen in Wyler en Berg en Dal. Ik krijg mijn zin om het heuvelachtige gedeelte van de route andersom te fietsen: eerst naar Wyler en niet eerst de Zevenheuvelenweg. Op de Berg en Dalse weg moeten we plotseling een bocht van 70% naar rechts. De meesten kennen deze weg niet met het gevolg dat bijna iedereen sputtert en verkeerd schakelt. Titus gaat als een jonge hond naar boven. Lot draait in Wyler om en rijdt dezelfde weg terug. Nico en ik nemen de eenvoudigere route. Boven in Berg en Dal nog een keer de Nieuwe en Oude Holle weg. Die laten Nico en ik ook aan ons voorbij laten gaan. Ons hele groepje ziet geel en groen bij het terugkomen. En wij maar vragen of het meeviel……

Op naar Malden Heumen. Ik word een halt toegeroepen: grappig… ik ben het, die te hard rijd. Komt natuurlijk door het niet rijden van de Oude Holle weg. Over de dijk langs de Maas gaat het tempo weer boven de dertig. Margo heeft een tempo zoals Wout Poels en Steven Kruiswijk  Weer moet ik steeds gaten dichten. Al die meiden kunnen echt fietsen! Ik heb het gevoel dat ik de enige ben die het zwaar heeft.

In Niftrik is lunchpauze. Ik ben een beetje uit mijn doen, deels mijn eigenschuld. Duurt langer dan me lief is,

Op het Megenspontje zit ik zo kapot, dat ik de aangeboden aardbeien bijna niet meer weg krijg.

In Lith is de theepauze. We missen de VNB bus: een andere straat gevolgd. Ver hoeven we niet terug. Wederom alles in overvloed. Nogmaals hartelijk dank voor de catering ploeg. Voor de zekerheid de Navi maar weer even aan de stroom. Titus en ik willen wat rustiger aan. Jan die in de langzaamste groep fietste, wil graag wat sneller. Met z’n drieën hebben we de laatste kilometers gefietst. Nog een stop, ik vind het eigenlijk niet nodig, maar dat geeft wel de gelegenheid om een selfie te maken van Titus, Jan en mij.

Titus, Jan en Jos

Terug bij het VNB kantoor staan er 138 km op de teller.

Het is voor mij de eerste keer dat ik in een groep fiets. Je moet na een bocht steeds aanzetten. Ook moet je goed geconcentreerd blijven op het achterwiel van je voorganger. Pffft dat viel niet mee! Al bij al toch een zeer goed gevoel overgehouden aan deze voorbereidingstocht naar Lourdes.

Twee prachtige  dagen. Christie, Margo, Nellie, Marie, Lot, Titus, Nico en Jan…. en alle anderen,  hartelijk dank: het was heerlijk om met jullie te fietsen. Een ongelofelijk goeie sfeer! Ik kan met een gerust hart de Lourdesfietstocht tegemoet zien. 

De routes kun je terugvinden onder het menuknopje STRAVA.

Nieuwe uitdagingen voor 2016

Mijn buurman Gerrit vroeg me of we weer een uitdaging zullen aangaan voor 2016 .  Natuurlijk heb ik meteen ja gezegd, dat wil zeggen: Ger stelde een dubbele uitdaging voor:

10.000 km fietsen

10 kg afvallen.

De eerste uitdaging lijkt me niet zo’n probleem, maar de tweede zal wat lastiger worden. Niettemin ik heb “Ja” gezegd.

Mijn grote fietstocht in juli gaat naar Lourdes. Een fietstocht waarbij ik alleen maar hoef te fietsen.  Verder is de reis volledig verzorgd.

Titus gaat ook mee, maar die fietst door naar Santiago di Compostela.

Jos en Titus

Natuurlijk  had ik dat ook graag gedaan, maar de tweede week van de tocht valt al in de vakantie van Henrian. Dus dat zit er helaas niet in.

Schermafbeelding 2016-02-02 om 22.40.04

Op naar de 10.000 km in 2016……. de eerste 150 zitten er al op!

 

Andere fiets

In mijn laatste bericht heb ik aangegeven dat ik in de toekomst geen grote tourtochten meer ga maken met 25 kg bagage. De leeftijd begint te tellen!

Een vriend vertelde enthousiast over zijn georganiseerde fietstocht. Hij hoefde alleen maar te fietsen. De rest werd allemaal geregeld: eten, drinken, overnachten.

Ik heb toen van het ene op het andere moment mijn fiets op Marktplaats gezet. Binnen een uur was ie verkocht.
Met enige spijt heb ik afscheid genomen. Het was een perfekte stalen ros!

Tja toen moest er een andere fiets komen.
Ik had al wat eisen gesteld:
Carbonfiets, kabels inwendig, schijfremmen, hybridestuur, spatborden, een verende zadelpen, Brookszadel en drager en verlichting.
Kwam uit bij Specialized Carbon Source Expert.

Bij Giltjes in Kalkar had ik het karretje al eens zien staan. Was er meteen verliefd op. De volgende dag was het geregeld.

Ik heb nu drie tochtjes gereden en ben super enthousiast.

De fiets heeft een monoqocue carbonframe. Dus uit één stuk.

Hier wat foto’s

FullSizeRender 10

FullSizeRender 9

FullSizeRender 7

FullSizeRender 13

De voor en achtervorken hebben een vering die Specialized “Zerts” noemt.

FullSizeRender 14

Het stuur heb ik aan elke kant met drie cm laten inkorten. Ook heb ik een verstelbare voorbout; een andere dan op de fotos’s

Mocht ik toch nog eens met meer bagage gaan fietsen dan heb ik altijd  de Poison Zyankali met Rohloffnaaf nog.

FullSizeRender 6

 

22e etappe HT Hamm – LBN Duisburg

IMG_2478

Mijn slaapkamer in Hamm

Wat een onweer vanmorgen. Het duurde tot half negen voordat ik kon vertrekken. Dan toch maar het regenjasje aan. Na 10 minuten kon dat weer uit. Via het industriegebied verliet ik Hamm. en volgde een lange tijd het pad naast het Datteln – Hamm Kanal. Ik kende dat kanaal nog van mijn fietstocht naar Praag. Ik had me erop voorbereid dat ik tot Hattingen door de “Ruhrpot” moest. Dat klopte ook, maar de de route liep veelal langs beekjes en door bossenen was veel mooier dan ik had gedacht.

IMG_2480

Om 10.00 uur was het al 33 graden. De luchtvochtigheid om en nabij de 100%. Ik voelde aan mijn lijf dat ik goed met mijn energie moest omgaan. Het was te heet. Van Witten naar Hattingen moest ik een stevige klim verwerken. Heel rustig zeulde ik de 135 kg omhoog. Mijn Navi wilde me net voorbij Hattingen nog een  berg opsturen, maar daar had ik niet zo’n zin in. Omdraaien! Een fietsbordje gaf aan 15 kms naar Essen. De route via die tweede berg was wel wat korter, maar de “Ruhrtalradweg” had toch mijn voorkeur.

IMG_2483

Eenmaal lang de Ruhr hoefde ik mijn navi niet meer te raadplegen. Heb dit stuk al zo vaak gereden, dat ik het als mijn broekzak ken. Cola heb ik onderweg drie keer gedronken. Mijn hoofd en mijn bovenbenen heb ik constant met water gekoeld.   Overal waar het kon, vulde ik mijn bidons met fris water. De laatste keer net voor Ketwig. Ik moest lachen met een man die tientallen vijfliter bidons met het heerlijke koude bronwater vulde.

IMG_2485

Nog één klim: de Eselberg. Het kostte moeite om boven te komen. Een paar minuten over vijf stond ik voor de poort van de LBN. Mijn Hanzetourtocht zit erop. Ik moet het laatste stuk nog naar huis rijden, maar dat mag geen naam hebben.

Drie en twintig dagen onderweg, inclusief één rustdag. Een etappe, van Lemgo naar Hamm heb ik getreind. Wat is Duitsland een mooi land, Wat heb ik veel aardige mensen ontmoet. De grote Hanzesteden, ben ik zo snel mogelijk doorgefietst. Het “gekriebel” in een drukke stad is niks voor mij. Polen was slechts erin en er weer uit; Ik voel me in een land waarvan ik de taal niet spreek, niet prettig.

Hieronder een overzicht van de kms die ik vanaf 25 juni 2015 heb gereden.

Schermafbeelding 2015-07-18 om 08.09.08

Afsluitend:

Alle mensen die de moeite hebben genomen om mijn blog te lezen, te volgen en/of te reageren, wil ik heel hartelijk danken. Ik heb geprobeerd om jullie mee te laten reizen tijdens mijn Hanzetourfietstocht. Of dat is gelukt, is aan jullie om dit te beoordelen. Ik vond het in ieder geval fijn om de tocht te fietsen en om de blog te schrijven.

Onderstaande foto geeft aan welke gedeeltes van  de Hanzeroute ik heb gefietst.

Schermafbeelding 2015-08-24 om 14.23.11

Ook de route van vandaag is te vinden onder het  menuknopje:Tourtochtjes 2015

21e etappe HT 16 juli 2015 Adensen Lemgo/Hamm

Ik kreeg tijdens het afrekenen van de eigenaresse een presentje! Leuk!

Half negen op de fiets. Na 12 km had ik nog alleen maar geklommen. De stijging viel mee en in een rustig tempo, geprobeerd om de pedaalslag, goed draaiende te houden. “Ketting strak houden”  zei een paar jaar geleden Tiny steeds.

Vergezicht

Dan ben je boven en begint een heerlijke afdaling. Ik liet me werkelijk als een steen vallen. Toen ik boven de 50 km per uur kwam, merkte ik dat mijn fiets met volle bepakking dit niet zo fijn vond. Ben verder niet meer boven de 50 km per uur geweest. Tot en met Hameln liep alles lekker.

Voor Hameln fietste ik door een dorpje dat Afferde heette:

Afferde

Net buiten Hameln moest ik links af een berg op. Had geen flauw benul hoe lang de klim was. Binnen “Now Time” keek ik diep naar beneden en besefte dat ik in een paar honderd meter behoorlijk had geklommen.

De helling omlaag tijdens beklimming

Ruim drie kms duurde de klim. Ik had me behoorlijk gepijnigd om boven te komen. Ik zweette als een rund, het liep met straaltjes langs me af. Bij drie omwentelingen ademde ik in en bij drie omwentelingen ook weer uit. Toch proberen te blijven draaien. 1-2-3, 1-2-3, en draai door en draai door. Lukte het me vroeger steeds om een liedje te bedenken. Ik kreeg niks bedacht. Op karakter kwam ik boven. Ik moest aan een oudere man bij de Rurtalsperre denken: “Warum quälen  sie sich im diesem Alter so?”

Fachwerk

In Grüppenhagen zocht ik iets voor even een koffie stop. Het fietsverkeer werd rechtsaf gestuurd. Een volledig nieuwe weg, maar alle winkeltjes dicht. Een bizar aanzicht. Op het einde van de straat was toch nog een cafeetje.

De weg door het bos heb ik niet genomen, dan maar wat meer verkeer. Iedereen hield zich keurig aan de ruimte tussen fiets en auto.  Toch begin je te zwieberen, wanneer er meerdere auto’s achter elkaar komen. Via de alternatieve route reed ik Lemgo binnen het was kwart over drie. Mijn besluit stond vast: “Ik neem de trein naar Hamm en van daaruit fiets ik via Hattingen naar de LBN.”  Ik heb vandaag moeten constateren dat de krachten afnemen. Ik doe niet zielig, maar het is gewoon zo. Zonder de bagage had ik de klimmetjes zonder een centje pijn genomen. 135 kg naar boven sjorren is toch wel wat veel. Morgen wordt het weer heet en zou ik nogmaals een zware klimetappe krijgen. Het is mooi geweest! De tourtocht duurt is een dag korter! Tot en met vandaag heb ik ruim twee duizend kms gereden. Komen nog een tweehonderd kms bij. 

Op het perron kwam ik in gesprek met een man die “Ere-amtlich” voor zowel de Johanitten, als ook voor de Malteser werkte. Vol vuur sprak hij over de beide organisaties. Ik had de indruk dat hij er veel van wist. Hij hoopte nog ooit tot ridder te worden geslagen.

De trein had, zoals we dat van het openbaar vervoer gewend zijn, vertraging. Er was bij bouwwerkzaamheden een bovenleiding kapot getrokken. Men wist niet hoe lang de vertraging ging duren. Op het moment dat ik dacht weer te gaan fietsen, reed de trein verder. In Hamm weer even gegoogled en snel een onderdak gevonden. Terwijl ik een pilsje dronk zag ik de buren op het terras een gehaktbal, op zijn Duits Frikandel, met Kartoffelsalat eten. Dat zag er zo heerlijk uit dat ik het  ook maar heb besteld. Smaakte echt voortreffelijk.

Ik logeer in B+B hotel

Als alles goed gaat ben ik morgenavond op de LBN. Henrian zal er dan ook zijn. Ik tel erop haar weer te zien, te kn………

De route tot Lemgo staat weer onder de menuknop”Tourtochtjes 2015”

20e etappe HT 15 juli 2015 Bornum -Adensen

Net toen ik vanmorgen wilde vertrekken, zag ik de eigenaar van het hotel en die sprak me aan over mijn fietstocht. “Dat zou hij ook zo graag eens  willen doen.” Zijn vrouw stond erbij en antwoordde onmiddellijk:” Na Schatz, du gehst kommende Wochenende, doch schon mit deine Freunde nach Potsdam!” Tja ….. ik kon een glimlach niet onderdrukken. De wens werd al de kop ingedrukt voordat ie was uitgesproken.

Ik was op tijd weg. De eerste 60 km liepen alles een trein. Fijn fietsweer en ik voelde me kiplekker.  Ik ben nauwelijks afgeweken van de route; nou ja…..dat wil zeggen, dat ik Braunschweig van een andere kant binnenkwam. Daardoor fietste ik rechts van de Oker terwijl de route links liep. Maar dat mag geen naam hebben. Braunschweig is een fietsvriendelijke stad Ben nauwelijks gehinderd door het verkeer.De omgeving begon steeds meer te glooien en je kon soms kilometers ver wegkijken. Prachtig!

IMG_2455

Bij Derneburg begon de hotsknots ellende weer.

IMG_2453

De route liep zuidelijk van de rivier de Innerste. Uiteraard weer met schotter- en andersoort slechte wegbedekking, soms ontbrak dat zelfs nog. Volgens de routekaart kon ik ook noordelijk van de rivier fietsen. Prachtige route, mooie asfaltfietspaden en wegen. Vanwege de A7 die nog iets noordelijker liep, nauwelijks autoverkeer. Om 13.00 uur had ik 65 kms op de teller staan.  Hildesheim ging als vanzelf. Je kon langs de Innerste fietsen, dwars door de stad.

IMG_2456

In Nordstemmen heb ik me overgegeven aan een “BigMac”.  Zo af en  toe, een paar keer per jaar, vind ik dat heerlijk.

In de buurt van kasteel Marienburg, waren de toegangswegen afgesloten. Ik denk dat ze deze week worden opgeleverd: alles zag er picobello uit. De fietsers mochten er wel door.

IMG_2462

In adensen had ik 95 km gereden. Even een bankje opzoeken en booking.com een onderdak laten zoeken. Een mailtje van booking.com: Ik moest voor de niet geannuleerde boeking in het  Wolmirstedter Hotel annuleringskosten van € 41,75 betalen. Je weet wel…. met de drie dames! “Wel verdomme, die heks heeft me geprobeerd een oor aan te naaien. Zal niet lukken want ik heb onmiddellijk per email naar booking.com geannuleerd, met de reden erbij.” Omdat ik pas om 16.30 uur in Landhaus Adensen terecht kon had ik even tijd om met booking.com  te telefoneren. “Inderdaad mijnheer we hebben van u een annuleringsmailtje gekregen met reden omkleed. Volgens het hotel in Wolmirstedt ben u niet verschenen. Maar ik ga het hotel nog even terugbellen. Hebt u even? Twee minuten later was alles recht gezet. “Jezus….. willen ze je voor al je goedheid nog straffen ook!”

Email Booking.com:

Sehr geehrter Herr van Eyck,

vielen Dank für Ihr Vertrauen in Booking.com.

Wir kontaktieren Sie bezüglich Ihrer Buchung mit der Buchungsnummer 5214xxxx in der Unterkunft Hotel Wolmirstedter Hof, Anreise am 2015-07-13 und Abreise am 2015-07-14.

Wies soeben telefonisch besprochen, bestätigen wir Ihnen hiermit, dass die Unterkunft Ihnen für die oben stehende Buchung keinerlei Stornierungskosten in Rechnung stellen wird. Bitte ignorieren Sie die E-Mail bezüglich der Nichtanreise, welche Sie kürzlich erhalten haben.

Bitte zögern Sie nicht, den Booking.com Kundenservice zu kontaktieren, wenn Sie weitere Fragen haben.

Mit freundlichen Grüßen

Dus beste mensen: ga nooit naar het Wolmirstederhotel in Wolmirstedt: De eigenaresse probeerde mij een oor aan te naaien!

Voordat ik mijn kamer opzocht, de laatste kms van de beklimming van de Cauteret bekeken. Toen ik zag dat Maika voorop lag, wist ik wel dat die niet meer zou worden ingehaald. Heeft ie vorig jaar ook als eens geflikt.

Op mijn kamer heb ik geen Wifi. Dan mijn eigen Mobilfunk maar gebruiken. Ook daarmee had ik nauwelijks signaal. Nu kan de externe antenne van pas komen. Het ding aangesloten, buiten de raam gehangen en…… jawel hoor. Perfect ontvangst.

Om mijn blog te schrijven heb ik heel wat bij me:

– mijn Iphone om foto’s te maken,

– mijn Garmin Edge 800 voor de route

 Garmin Edge 800

– mijn Macbook om alle data te kunnen koppelen, te   downloaden en te uploaden

Macbook

mijn Huawei Mobilrouter om indien er geen Wifi is, zelf contact te maken met de buitenwereld. Ja zelfs een bijbehorende externe antenne indien het signaal niet sterk genoeg is.

Huawei mobilrouter

Grappig he: gisteren zat ik er zo doorheen, vandaag loopt het weer als een trein. Wellicht was het van me afschrijven goed.

De route weer onder de menuknop: Tourtochtjes 2015”

Ga nu lekker douchen!

19e etappe HT Wolmirstedt – Bornum/ Braunschweig

Allereerst: Renate en Hugo: Proficiat!

Gisterenavond: jammer…..De dames waren weg. Later kreeg ik nog wel een telefoontje, toen was het al zo laat dat ik geen zin meer had om mijn kamer te verlaten.

IMG_2444

Het ontbijt dat Frau Judith Winkler vanmorgen had gemaakt was meer dan voortreffelijk.

IMG_2445

Ze had zelfs  fruit, een yoghurtdrankje en extra broodjes. Ja er lag zelfs een energiereep bij! Alles voor het lunchpakket. Ik ben toch een enorme lulbox. Het was weer 9.30 uur voordat ik vertrok. Lieve vrouw.

IMG_2446

Na zes kms kwam het eerste obstakel. Ik moest de dijk op. Een echte opgang was er niet.

IMG_2449

Eerst maar even naar boven lopen. “Tja daar moet ik fietsen.”  De tassen van de fiets, die eerst naar boven gesjouwd en toen de fiets omhoog geduwd. Op een afstand van 12 kms langs het Elbekanaal heb ik slechts twee pleziervaartuigen gezien. De eerste voer wat langzamer dan ik fietste. De tweede haalde ik ook in. Of de stuurman niet wilde dat ie door een fietser werd ingehaald zal immer een vraag blijven. Eerlijk: mijn tempo zakte; er stond een stevige wind. Het plezierbootje verdween uit het zicht.

De asfaltweg na Haldensleben beviel me zo goed dat ik, zonder het in de gaten te hebben, drie kms doorfietste en in Rommersleben uitkwam. Volledig buiten de route. Terugfietsen doe ik zelden of nooit: dan maar een alternatief en de oorspronkelijke route in de gaten houden. Ik kon zelfs een oud spoorlijntje dat tot fietspad was omgebouwd volgen. Helaas was het van korte duur. De volgende 120 kms moeten nog worden geasfalteerd. Toch weer op de gewone weg. Te veel verkeer. Ik zocht op mijn Gps een weg naar de oorspronkelijke route. Die was er. Nog erger dan de bonkige wegen van de route.

Door de regen, de wind en de stijging voelde ik dat alle energie langzaam uit me vloeide. Het liep voor geen meter! Het klimmen ging nog het beste. Net voorbij Helmstedt stond een gedenkteken dat in november 1989 de twee gescheiden Duitslanden weer één waren. De situatie was nog identiek zoals de foto in het routeboekje.

De kasseien waren door de regen spekglad. De schrik van mijn val vorige week zat er nog in. Daardoor word je geforceerd voorzichtig; het was gewoon niks! In Räbke had ik er mijn buik helemaal van vol, toen ik direct na het dorpje weer tussen de struiken door moest fietsen. Ik  mopperde: “Bekijk het maar, ik neem een alternatieve route!” Ik ben toen i.p.v. dwars door het natuurpark Elm-Lappwald, noordelijk langs het park gefietst.

Regelmatig zag ik ”Zimmer frei”. Ik vond het nog te vroeg. Minstens 80 km. In Bodrum was het zo ver. Het eerste hotel vond ik te duur. Het tweede was binnen het budget. Ik was kapot! Eigenlijk voor de eerste keer. De eerlijkheid gebied me te bekennen, dat de accu langzaam leeg raakt. Het zuidelijke gedeelte ga ik niet fietsen. Vanaf Lemgo ga ik richting Duisburg. Haha… dan heb ik een overnachting gratis!. Zoals het er nu uit ziet ben ik dan zaterdag of zondag thuis.

Het hotel/restaurant waar ik vannacht verblijf heet ” “Zum Weissen Ross.” Terwijl ik mijn blog zit te typen, is in een ruimte hiernaast een feest van een mannenkoor. Regelmatig hoor ik oude Duitse volksliederen. Leuk! Ik geniet ervan!

De route is weer te vinden onder de menuknop: “Tourtochtjes 2015”

18e etappe HT 13 juli 2015 Stendal – Wolmirstedt

Ik was inderdaad de enige gast in het pension. Het ontbijt was zo uitgebreid dat er wel vier personen van hadden kunnen eten. Het lunchpakket maken was geen enkel probleem. Toen ik vertelde dat ik mijn hartslagmeter band  kwijt was en waarschijnlijk in Ueckermünde had laten liggen, ging de eigenaar onmiddellijk op onderzoek of ik de band inderdaad daar had laten liggen. Ik kreeg tijdens het fietsen keurig een telefoontje dat de band daar in ieder geval niet was achtergebleven . Wat een service! 

Maandagmorgen: eerst wat zaken regelen. Ik moet naar een fietsenmaker. Een nieuwe binnenband kopen en eventueel de gebroken spaak laten herstellen. Ik vond bij het station: Zweirad SchulzeNou dat was geen probleem. De man liet zijn werk uit handen vallen en begon meteen aan mijn fiets. “Leider hab ich keine rote Nippel” “ Kein Problem, ich hab noch Einigen im Satteltasche.” Zorgvuldig maakte hij het achterwiel in orde en controleerde  tevens het voorwiel. Ik vroeg of hij ook een spiegeltje op de fiets kon maken. Bij de handvaten en “Bar-ends” paste dat niet, maar hij kon het wel passend maken. Ik was hem zeer dankbaar en beloofde voor hem reclame te maken op mijn. Bij deze.

Pfft…. 11.00 uur geweest en nog geen meter gereden. Maar kijken of ik Magdenburg kan halen. De route liep steeds zuidwestelijk. Met andere woorden: de gehele dag de wind vol op kop. In Rogätz mocht ik weer met een pontje. Het verkeer van het veer liet ik rustig op de vaste wal komen. Ik liet me, zonder één trap, naar beneden rollen. “Halt. halt.Sehen sie das Rotlicht nicht?” “Hè? Ist die Fähre  ein Rotlichtlichtviertel?” Nou… je snapt het al die bejaarde fietsers…… de opmerkingen waren niet van de lucht.

Aan de andere kant van het water volgde ik de Elbe. Overigens de route van vandaag was voor het grootste gedeelte een stuk van de Elberadweg.

Het eerste deel was niet bijster interresant. Dorpjes zagen uit als de verlaten Franse gehuchten.

IMG_2432

Ik moest voorbij en over grote sluizen. Ja zelfs dubbele sluizen.

IMG_2434

IMG_2435

Bij Hohenwarthe kwam ik bij een waterbouwkundige huzarenstukje: ik had nog nooit zoiets gezien. Het Wesel Elbekanaal ging loodrecht over de Elbe heen. Bijna 40 meter hoog. Alsof  het kanaal in een langgerekte badkuip lag. Het fietspad ging er onder door.

Ik kon toen kiezen tussen de route naar Magdenburg of een alternatief naar Wolmirstedt. Ik koos voor het laatste. Nou heb ik de voorbije 18 dagen al heel wat kasseistroken gehad. Dit sloeg alles! En ook nog 7 kms lang. Het zou in Parijs-Roubaix het “Or” predicaat ******* hebben gekregen.

IMG_2438

Daar komt dan bij, dat Veit twee dagen geleden uitgebreid had verteld van de geldingsdrang van de steeds maar toenemende populatie wasberen in dit gebied; mijn hart klopte niet alleen sneller van het trappen, maar ook van opwinding.

Maar aan alles komt een einde. Plotseling fietste ik een bijna volledig gerestaureerde stad binnen Wohlmirstedt. Ik besloot meteen er te blijven. Op een terrasje dronk ik een biertje en zocht intussen naar een overnachtingsmogelijkheid.

IMG_2441

IMG_2443

Via booking.com kon ik in het Wohlmirstedt hotel een kamer krijgen. Was maar 300 meter van waar ik zat. Ik zette mijn fiets neer en stapte met drie oudere dames het hotel binnen. De Cheffin vroeg wat ik wilde. “Na, Jonger Mann: dan haben sie das letzte Einzelzimmer gebucht.” “ Und für Sie hab ich nur noch ein Doppelzimmer.” Ik had onmiddellijk de situatie door. Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik probeerde de dames, die het huilen nader stond dan het lachen, op hun gemak te stellen en voor hen te bemiddelen. Wat ik ook uit de kast haalde, de Cheffin gaf geen krimp. De ene mevrouw moest maar zien waar ze onderdak kon krijgen. . Ik had geboekt en daarmee was de kous af. “Gnädige Frau, ik gebe meine Buchung zurück. Dann können die Drei Damen, die zusammen hören, hier übernachten. “ Nein, nein, usw…” Ik overtuigde ze dat ik wel iets anders zou vinden. Had tenslotte ook nog het adres  van de mevrouw waar ik het pilsje had gedronken.

“Ach, wie nett! Wenn sie nichts mehr finden, kommen die dann ruhig zurück: Sie dürfen dan bei mir schlafen” “ Aber die Hände oben die Bettwäsche!” antwoordde ik lachend.  “Bitte kommen sie zurück wenn sie etwas gefunden haben.” ” Wollen sie mich so gerne in ihrem Bett” Nein, wir gebe ‘ne Runde!”

Ik zocht de Friedenstrasse en vond het pension: Piratentraumnest. Bingo! Ik kreeg de Harmonie kamer. Ik zei dat dit wel heel passend was, voor mij als “Musiker”.  Frau Jude Winkler was meteen enthousiast en ik moest praten met haar zoon. Chris is een echte Wagnerfan. Ik heb hem al even ontmoet.

Ik had een uur eerder kunnen douchen. Je snapt dat ik straks die drie dames ga opzoeken.  Probeer nog een foto te maken. Wordt nog lachen.

Mijn kamer  met twee  tweepersoonsbedden…….. Ik zal de drie dames een voorstel doen!

IMG_2442

De route staat weer onder de menuknop: “tourtochtjes 2015”

Ger….. voor morgen alvast van harte gefeliciteerd!

17e etappe HT 12 juli 2015 Brandenburg – Stendal

Weer om zes uur wakker. Eerst maar even checken of ik vannacht niet teveel onzin heb geschreven. Het viel mee.

Birgit bracht me mijn uitgewassen fietskleding. Die gaat de fietstas in. Heb ik later deze week weer nodig. Heerlijk, als je fietskleding weer zo fris ruikt.

Beneden hadden Veit en Birgit een Frühstückraum. De hoofdkleur was Oranje: de lievelingskleur van Birgit. Ik werd allerhartelijkst verwelkomd door Veit. Een heerlijk ontbijt en ik kreeg nog extra broodjes voor onderweg. 

IMG_5134

Veit vertelde dat in het jachtgebied rond Brandenburg er langzaam maar zeker een Wasberenplaag gaat ontstaan.

Ik mocht niet vertrekken voordat we nog een paar foto’s hadden gemaakt.

IMG_5144

Hoe is het mogelijk dat twee mensen die zakelijk zo druk zijn, als ontspanning hun geweldige huis beschikbaar stellen voor gasten. Ze nemen alle tijd voor je en besteden ook werkelijk aandacht. Het moet een bezieling zijn anders kan het niet. Birgit en Veit wat ben ik blij dat ik jullie heb leren kennen en bij jullie mocht overnachten. Dit zal ik niet vergeten!

Ik vertelde dat ik naar het bewuste “Kittel” filmpje had gekeken. Bij allebei verscheen een brede grijns.

Voordat ik wegging even wat NAW gegevens van Peter doorgegeven. Die is intussen al op de hoogte.

IMG_5132

Het was een beetje opletten in het centrum van Brandenburg: goed sturen zodat de wielen niet tussen de tramrails schieten. Na een km of vijf moest ik met een veertje over de Niederhavel. Prachtig! Een bootje uit de vorige eeuw. De overtocht kostte € 0,50. Even wat minder dan van de week, toen ik voor een zelfde tochtje € 9,50 moest betalen.

IMG_2429

In Vehlen ontmoette ik een stel uit Amsterdam. Met de bus waren ze naar Berlijn gekomen, om vandaar  het derde deel van de Hanzetour de rijden. Ze twijfelde of ze in Neuenklitsche de alternatieve route over asfalt zouden nemen. Ik gaf aan de route te blijven volgen. In Altenklitsche kon ik niet verder. Weg wegens verbouwing voor alle verkeer afgesloten. “Shit! Was ik maar met de Amsterdammers meegefietst. Nu moet ik weer vier km terug. Wordt een rit met veel omrijden!”

De wind stond pal van voren. Het landschap was totaal uitgestorven. De dorpjes lagen erbij, alsof er de laatste 10 jaar niemand meer had gewoond. Toen begon het te regenen. Mijn regenjackje aangetrokken en rustig verder fietsen. De weinige tegenliggers keken me medelijdend aan. Toch had ik om 13.00 uur 60 km op de teller staan. Mijn broodjes had ik al op. Een bidon was al leeg… dan maar een energiestoot. Dat gel spul smaakt vreselijk zoet. Niet echt lekker.

In Melkow verliet ik de route en zocht de kortste aansluiting naar Tangermünde. Bij een Imbiss heb ik een broodje genomen en gekeken naar een overnachting. Er waren diverse mogelijkheden. Die in Stendal beviel me wel. Kreeg een 8.8.  De Navi een route laten bereken. Nou deze was aanzienlijk langer dan de Hanzetour route die ook naar Stendal leidde. Het was toch nog 15 km.

Belau’s Hof ziet er prima uit. Volgens mij ben ik de enige gast.

Henrian heb ik beloofd om vannacht weer over haar te dromen. Hahahaha…..

De route staat onder de menuknop”Tourtochtjes 2015”

Alles over mijn fietspassie