Mijn fietspassie

Fietsen houdt gezond, 
daagt uit, 
geeft vrijheid, 
maakt één met de natuur!
10 september 2018
6e Etappe van Burgos naar Carrion de los Condes. 

Nee, nu had ik er toch weer even genoeg van. Om half vijf stonden enkele caminogangers al op. 
Niemand deed natuurlijk geen oog meer dicht. 
Heb het tot tien voor zes volgehouden. Toen maar opgestaan. 
Ik kreeg mijn spullen niet ingepakt. Tig keer mijn kop gestoten aan het bovenbed. 
Eenmaal buiten kon ik tegenover de refugio een heerlijk ontbijt krijgen. 
Koffie, jus d’oranges, twee heerlijk broodjes, een bekertje yoghurt en een banaan; en dat voor € 6. 
Het was even zoeken voordat ik op de route zat. 
Maar eenmaal onderweg liep alles zeer gesmeerd. De wind stond vandaag gunstig en het klimmen viel mee. 
Onderweg trof ik in tegengestelde richting een Amsterdammer. 
Hij was in Sevilla gestart en reed vanaf Leon de Camino in omgekeerde richting. 
Om elf uur had ik al vijftig km weggetrapt. 
Ook vandaag werd ik weer gelokt door prachtige muziek. Weer zarzuela’s maar nu door een strijkkwartet. Ik ga dan meteen overstag! Zijn koffie was niet te zuipen, maar ik kreeg wel een stuk ijskoude watermeloen. Dat verzachtte de pijn. 
In Boadilla del Camino heb ik een kop soep en een salade gegeten. Ik had toen precies 73.5 km gereden. 
Ik werd door een Spaanse wielrenner van mijn leeftijd ingehaald. 
Hij brabbelde wat in het Spaans; ik begreep dat ik zijn achterwiel moest houden, zodat ik een paar km uit de wind kon fietsen. Lief hè! Ik kreeg een hele verhandeling over de omgeving en dat hij geen caminofietser was. Ik verstond er niets van maar in grote lijnen snapte ik het toch. 
Toen er een schapenhoeder met zijn kudde de weg overstak, heb ik hem bedankt en mijn eigen weg vervolgt.  
De laatste 25 km liepen de wandelaars parallel aan de fietsroute. 
Honderden camino wandelaars tegen over zegge en schrijven vier fietsers, waarvan eentje nog in de verkeerde richting reed. “ Buen Camino” heb ik vandaag wel heel vaak uitgesproken en gehoord; Wat een gemeenschappelijke saamhorigheid!
Carrion de los Condes was mijn eindpunt. 
Ik vond snel een kamer in een appartement. 
De dame sprak geen woord over de grens! Maar deed alles via de Google vertaal-app. 
Ik lig al een paar uur lekker lui op mijn bed. Een eigen kamer is toch wel prettig!

9 September 2018 
5e Etappe van Santo Domingo de la Calzada - Burgos 

Dat viel me alleszins mee: het was heel stil en rustig. 
Een barretje opgezocht om wat te eten en koffie te drinken. 
Tien km afdalen en daarna begon het klimmen. Weer tot over de duizend meter. 
Ik schakelde over op de comfort-zône en trapte rustig maar boven. Er kwam geen eind aan. 
In een van de dorpjes hoorde ik prachtig zingen. Het lokte me een cafeetje in waar een blind paard nog geen schade kon aanrichten. De eigenaar hield van de klassieke Zarzuela’s. 
Ik vond het prachtig. Een soort Spaanse operette. 
Op het einde van de tocht reed ik verkeerd. Ik dacht rechtstreeks maar Burgos te rijden. Weer zat het venijn in de staart. Dit was toch echt de zwaarste klim van de dag. 
In Burgos kon ik in de refugio overnachten. 
Werkelijk een prachtige locatie midden in het centrum. 
Terwijl ik van een pilsje genoot op een van de vele terrasjes, kreeg ik een appje van Marina. 
“ wo bist du? Ich bin in Burgos!” Wat gezellig!  
Via Google locatie delen, hadden we elkaar snel gevonden. 
Ze kon met de bus maar tot Burgos komen. Morgen kon ze met een andere bus naar Leon, om vandaar haar camino te vervolgen. 
Leuk! We hebben heel gezellig samen tapas gegeten. 
Een beetje kort helaas; we moesten allebei om 22.00 uur binnen zijn in onze refugio's. 

Zaterdag, 8 september 2018
4e Etappe Viana - Santo Domingo de la Calzada. 

Heerlijk geslapen, maar een keer wakker geweest. 
Het ontbijt was het brood en de camembert die nog over was van gisteren. De geur begon toch wel extreme vormen aan te nemen. 
Koffie dronk ik bij de eerste de beste bar. 
Ik vond onmiddellijk de route, maar al snel keerde ik om omdat de weg al snel overging in een grintpad. Ik zag ook niemand. Ik moest wel fout zitten. 
Ik heb een dag mijn navi met de route naar het noorden ingesteld. 
Maar ik raak het spoor dan snel bijster wanneer het even mis gaat. Dus maar weer gauw het noorden boven ingesteld. 
Je krijgt goeie zin als je 's morgens vroeg zoveel caminogangers voorbij fietst. 
Allemaal uiterst opgewekt; jong en oud. 
Ik begin in vorm te raken. Het klimmen gaat steeds beter en al vanaf het begin. 
Zelfs mijn kont voel ik niet. 
De temperatuur liep snel op en daarmee houdt mijn transpireren gelijke tred. 
Net voor Logroño fietste ik Marina voorbij. Haar helblonde haren herkende ik al van verre. 
Natuurlijk weer even een praatje gemaakt en ze vertelde dat ze een stuk de bus zou nemen, omdat haar beschikbare tijd gelimiteerd was. 
Een zoen en een Buen Camino. 
Na ca. 35 km begon ik mijn kont weer te voelen. 
Zo’n schrijnende pijn. In een dorpje zag ik een Farmacie. Toch maar een tube balsem gekocht. 
Veel hielp het niet. Dan ga je zitten fantaseren hoe dat nou komt. Heb mijn zadel een millimeter lager gezet. Voor mijn zitvlak was het prima, maar schijnbaar ging ik andere spieren gebruiken; je gelooft het niet: één millimeter lager.! Ik kwam niet meer omhoog. 
Dus.... zadel weer één millimeter omhoog: ik fietste weer als een ouwe gek.

Ik was bijna op het hoogste punt, 785 meter, toen Henrian belde dat de bomen gesnoeid waren. 
Ze stuurde een paar foto’s. Wat een kaalslag! 
Hè, hè, het hoogste punt bereikt. 
En dan afdalen. Kms lang zeil je dan naar beneden. De auto’s blijven keurig achter je. De kms vlogen onder de wielen vandaan.
In Santo Domingo de la Calzada ben ik gestopt voor een refugio. 
De man die me hielp, was zo aardig dat hij me overhaalde om in de refugio te overnachten. 
Ik lig op de tweede verdieping, kamer 3 stapelbed 8. 
Mijn fietstassen, rugzak en helm onder het bed, mijn handdoek aan een spijl van het bovenbed, Mijn fietskleren hangen keurig gewassen te drogen in de fietsenstalling. 
Een bijzondere sfeer waar ik nog niet goed raad mee weet. Morgenvroeg weet ik te vertellen hoe het me is bevallen. 
Ik ben het stadje ingelopen. Door een enorme hoosbui een zaakje binnen gevlucht. 
Daar alle tijd om mijn verhaaltje van vandaag te schrijven.
Vrijdag 7 september 2018
3e Etappe Pamplona Viana

Dat vroeg naar bed gaan heeft ook zijn nadelen. Ik heb aan zeven uur slaap genoeg. 
Ook al had ik de 27 dames in het pension het voorrecht gegeven om eerder te douchen, om kwart over toen lag ik erin. Om zes uur was ik wakker. 
Iedereen was al heel voorzichtig in rep en roer. De camino wandelaars waren als eerste weg. 
Ik kon niet weg. 
Deur op slot. Kon niet bij mijn fiets. 
De camino is geen snoepreisje, dus dan maar iedereen wakker. Ik belde bij de receptie. Een gestommel en de pensionhouder mompelde verergerd iets in het Spaans. 
Hij opende de deur van de fietsruimte en donderde nog half slaapdronken haast van de trap. 
Stel je voor: een trap van acht treden en links van de bovenste twee is een deur. Je stapt dus regelrecht in het trapgat. 
De fiets vier trappen naar beneden. Mijn conditietraining om zeven uur in de ochtend. 
Ontbeten had ik al: het brood van gisteren met camembert. Het hele pension stonk. 
Ik moest in zuidelijke richting Pamplona uit. Was niet moeilijk. Honderden caminogangers wezen me de weg. 
Ik had Henrian vanmorgen al verteld dat de eerste serieuze klim pas na 60 km kwam. Mooi niet. De stad uit en meteen berg op. Voor mij een ramp want ik ben een diesel. 
Als het gewed is heb ik vandaag meer hoogte meters gehad dan gisteren. Ik had tenslotte gisteren een paar km bergopwaarts twee keer gehad. Een kniesoor die er op let. 
Ketting strak, draaien en kont in het zadel. Dat is mijn bergtechniek. 
Het zadel op de Specialized is wat breder dan op de Ridley; ik kan er dus meer kont opdrukken. 
Dat gaat toch irriteren. Op het laatst had ik behoorlijk pijn aan mijn zitbotjes. Gelukkig had ik nog een potje zalf van Titus. 
In Sansol wilde ik eigenlijk al stoppen. 
Twee reden om het niet te doen: het was een dorp van niks en ik had dan mijn geplande kms niet gehaald. Het was een pittig laatste uurtje. 
In Viana zocht ik een terrasje op. Kreeg meteen een leuk gesprek met Heinz. Later kwam Marina er nog bij. We hadden een alleraardigste middag.

Zij sliepen in een refugio: Heinz met veertien man op een kamer en Marina met achttien. 
Nou daar had ik geen zin in. In dezelfde straat 200 naar links vond ik een kamer. 
Hoefde dus niet meer op de fiets. 
Mijn twee pilsjes heb ik al op. 
Dus vanavond water bij het eten!! 
Oh en de stempel van Viana kreeg ik in het hotel.
2e Etappe St Etienne Baïgorry - Pamplona

De heilige Jacob heeft als weldoener de "policia" gestuurd!

Het hotel was goed. Vriendelijke mensen, goed gegeten en om kwart voor negen sliep ik al. 
Werd om 6.00 uur wakker en was uitgeslapen. 
Om 7.15 kon ik pas weg: ze hadden zich verslapen. Kon toch moeilijk weggaan zonder te betalen. 
Tja en dan ben je om 8.00 in St Jean Pied de Port, maar alles zit nog dicht. 
Camino paspoort opgehaald, wat kaas en brood bij de Lidl en ik kon vertrekken. 
Uiteindelijk was het 10.00 geweest. 
De eerste 15 km gingen prima, edoch wel een potje transpireren. 
Even een snackpauze. Na 10 minuten weer verder. Ik weet niet hoeveel km ik had gereden, toen ik plots ontdekte dat ik mijn helm niet ophad. Wat is wijsheid? Net een nieuwe helm, nee ik draai om. 
Na een km of vijf rijdt een politieauto voorbij. Ze geven een stopteken en een van de agenten stapt uit de auto met? Echt waar: Mijn helm. Ik wist niet hoe ik ze moest bedanken. 
Ze boden me aan om me met de auto terug te brengen naar de plek waar ik was omgedraaid. Tassen van de fiets, wielen eruit, bank vol smeer, een agent bleef wachten en ik werd teruggebracht naar de plek waar ik was omgedraaid. Ik wilde dit genereuze gebaar vastleggen maar dat mocht niet. De politie is je vriend. 
Ik ging er pardoes harder van rijden. Vijf minuten en ik verviel weer in mijn eigen tempo. 
De ketting strak houden en draaien. 
De laatste kms van de klim ben ik een paar keer gestopt. Tja die 96 kg intussen 95 moet ik toch naar boven sjouwen. 
Maar ik heb het gehaald. 1057 meter!!!! 
Afdalen naar Roncevalles was te kort. 
Een stempel gehaald en verder. De juf bij het VVV gaf een alternatieve route aan. 
Ik heb mijn Navi gevolgd. 
Overal ontmoet je wandelaars. Ondanks de pijn aan hun voeten een open vriendelijke en inspirerende mind. Om een praatje zit ik niet verlegen en de complimenten die ik kreeg liet ik me natuurlijk welgevallig aanleunen. 
Zo’n 15 km voor Pamplona waren mijn navi en iPhone leeg. Met de Powerbank de navi opgeladen maar mijn route was weg en kreeg ik niet meer terug. 
Voor ik het wist zat ik midden in Pamplona. 
Eerst een stempel. Heb er zelfs twee. 
Bij de VVV kreeg ik een budget kamer. 
Helaas moet ik wc en douche met 27 anderen delen. 
De eigenaresse van mijn leeftijd was zo wild, dat, wanneer het mijn vrouw was, ik morgen een scheiding aanvroeg. 
Maar de kamer in hartje Pamplona kost ook maar € 20. 
Ik zit in een tapasbar te eten. Vraag niet wat, maar het smaakt. 
Ik mag die Spanjaarden wel.


08:19 op Woensdag, 5 september 2018  
1e Etappe Irun Hendaye St-Jean-Pied-de-Port met stukje over de wandelroute en terug naar Saint Etienne de Baïgorry 

Vreselijk, wat een hostel, nog geen glaasje fris kon je er krijgen. Gehorig, niet te filmen. Je kon alles letterlijk volgen. 
Toen ik vannacht ging plassen hoorde ik het halve hotel ronken. 
Ontbijt was vanmorgen bij de bakker op de hoek. Heerlijke koffie en warme croissants met kaas  ham. Nog nooit gehad; wel lekker. 
Ook al was het pas half acht, de mensen zijn vrolijk en expressief. 
In Hendaye zag ik een groep Amerikanen waarmee ik gisteren ook mee had gesproken. Ze maakten jawel een fietstocht. 
In St Jean de Luz ging het fout. In plaats van me op de D918 te loodsen dacht de Garmin. “We zullen Josje eens wat extra laten klimmen.” 
Ik had het niet eens door. 
Toen ik rechts af moest stond er een bord Doodlopende weg. 
Een fransman zei dat ik beter een andere weg kon volgen want deze was erg steil. 
Ik haalde mijn schouders op. Achteraf heeft die man natuurlijk gedacht. “Die ouwe komt met zijn gewicht never en nooit doe bergen op.” 
Tot twee keer toe kwam ik op een weg die niet eens te bewandelen was. Ik, stomme geit, probeer het toch met alle gevolgen van dien. 
Natuurlijk te weinig waypoints in de route gezet. 
Toen ik halverwege was zag ik de wereld voor een doedelzak aan, zo kapot zat ik. Opeens begon het te lopen. Kwam natuurlijk door de halve zouttablet van Titus. 
Twee keer heb ik geschuild. 
In St Jean Pied de Port was het stervends druk. 
Bij het VVV deelde de Dame mee dat er in het hele dorp geen slaapplaats meer te vinden was. Zelfs de refugiés waren bezet. 
Ik moest dus terug. De Perrier op een terras had wonderen gedaan. Ik fietste weer zoals vanouds. 
Ja ja bergaf! 
Anexenea heet het hotel. In the middle of nowewhere. 
Twee jonge kinderen Lola en Maika kwamen kijken wat ik op mijn telefoon aan het doen was. 
Het ijs was zo gebroken en mijn Frans... ze verstonden me.



Vanaf het moment dat we in 2008 in Duitsland gingen wonen, ben ik gestart met het fietsen van meerdaagse tochten. 
De Camino de Santiago de Compostela stond altijd op het verlanglijstje, toch kwam het er nooit van. Me realiserend dat de tijd die ik nog kan fietsen, is gelimiteerd, leek me september 2018 een uitstekende tijd: niet al te druk, niet te warm en met een redelijke conditie


Achtergrond Camino Frances

http://www.tenbunderen.be/bedevaarten/compostelalegenden.html

Op deze site wordt ingegaan op de diverse legendes over Jacobus als prediker in Spanje, hoe zijn lijk in 44 NC begraven op de Olijfberg naar Spanje zou zijn vervoerd.
800 Jaar later werden resten gevonden van het graf van jacobus in Compostela………
Maar in ieder geval liepen al sinds de 12e eeuw, pelgrims de route naar Santiago de Compostela. 
Er zijn diverse routes, maar de Camino Frances is de bekendste.
Op internet is heel veel materiaal hierover te vinden.


De routes die ik heb gefietst komen van: St. Jacobsroute.


Achteraf viel het alleszins mee. Om half twee was ik in Hendaye. 
1300 km in anderhalve dag. 
Mijn mond viel van verbazing open toen ik via de Corniche op de boulevard kwam. Wat een uitzicht! Links rechts alle kanten was als een plaatje. Schuimende golven doorbraken het diepblauwe water. Henrian wilde zo in het vliegtuig stappen. 
Bij het plaatselijke vvv stuurden ze me naar het station. Nergens parkeer gelegenheid. Dan maar voor de policeauto stoppen. Ik kreeg meteen een antwoord waar ik wat mee kon. 
Ik kwam op de camping en vroeg waar de receptie was. Ik kreeg antwoord in wat later bleek Baskisch te zijn. Ik verstond er helemaal niets van. Uiteindelijk zag ik een Fransman Frans nummerbord. En die wees me de weg. 
Oh dat gebeurt regelmatig. Geen enkel probleem. Ik kan je niet vertellen hoe blij ik was. Ik kon wel een gat in de lucht springen. Voordat ik weg was was het een uur later. 
Op de boulevard liep mijn ketting eraf. De kabel van de derailleur zat vast tussen frame en tas. 
Mijn handen kolenschoppen waren er niets bij. 
Tja dan toch weer blij met de natte doekjes van Henrian.  
Er liep nagenoeg tot Irun een fietspad. Maar trap op trap af. De lift om je 6 meter hoger te brengen deed het niet. Tassen van de fiets naar boven brengen. Ik stond te hijgen als een maleier. Toen de fiets ben ik toch een ouwe man??!!
Het verschil tussen Hendaye en Irun was groter dan water en vuur. 
Hendaye een mondaine badplaats met een jachthaven waar meer zwart geld lag dan de gehele Dividend belasting. Aan de Spaanse kant van de baai was het grauw en groen. 
Geen enkele uitdaging om daar een toeristisch trekpleister van te maken. 
Heb vijf keer met handen en voeten en IPhone moeten vragen waar mijn pension lag. 
Een halve spleetoog wel mooi en vriendelijk wilde mijnpaspoort. Daar gaan we niet aan beginnen. In mijn beste Frans maakte ik haar duidelijk dat dit een persoonsbewijs was en geen ouwe fiets die je aan alleman uitleent. Ze nam er genoegen mee. Mijn fiets heb ik in de receptie vastgeklonken aan een tafeltje. Heb wel een poetsdoekje tussen de tafel en het slot gedaan: wat ik thuis doe doe ik elders ook.Ze knikte maar begreep er niets van. 
Ik zit te eten op een soort miniramblas. Een herrie van jewelste. Expressie op elk gezicht en alle vrouwen spreken met vlammende ogen en een sprankelende glimlach. Ik mag dat wel. 
Werkelijk niemand met een somber gezicht. Zelfs niet tijdens het appen.
Doe ik ook maar ik mag dat; ben alleen!
De salade was heerlijk. De pasta Bolognese ook maar teveel. 
Ik had me voorgenomen om geen bier te drinken echter toen ik de Heineken voorbij zag komen ben ik toch gezwicht. Slappe vent!
Ik ga vroeg naar bed maar eerst mijn tassen ordenen. De buitentas links moet wat zwaarder de binnenstad rechts wat lichter. Ook de stuurtas is te zwaar. 
De rugzak voel ik niet eens. 

 




Morgen plus 17 km.
© Copyright 2019 - josvaneyck.nl